انتشار بمعنى متفرق گرديدن و ريزش نمودن است خداوند در اين سوره مباركه در مقام منحل گرديدن عالم ماديات و پيدايش عالم قيامت برآمده و دو علامت راجع بسماويات بيان فرموده .
اول علامتى كه در اينجا بشمار آورده شكافته شدن آسمان است و آيات از اين قبيل بسيار است مثل آنجا كه فرموده
يَوْمَ تَشَقَّقُ السَّماءُ بِالْغَمامِ
إِذَا السَّماءُ انْشَقَّتْ
و غير اينها طرف علو و مرتبه بالا را عرب سموّ و سما گويد و بنا بر آنكه آسمان جسم كثيف و ثقيلى باشد چنانچه هيئت قديم چنين نشان ميدهد معنى پاره شدن آسمان موقع خرابى عالم و ظهور قيامت واضح است .
لكن بنا بر هيئت جديد كه آسمان را عبارت از فضا ميدانند شايد مقصود از آسمان طرف بالا و ارتباط موجودات سماوى بعضى نسبت به ديگرى مثل مدار كرات و تنظيم ستارگان و باقى موجودات باشد و مقصود از شكافته شدن آسمان همان بهم خوردگى اوضاع عالم خلقت و ريزش ستارگان و كرات و پراكندگى اوضاع سماوى باشد خلاصه دو علامت از علائم وقوع قيامت كه در اينجا بيان نموده يكى شكافته شدن آسمان و ديگر ريزش ستارگان است كه از اين آيه بر ميآيد اين دو علامت ابتداء خرابى عالم و منحل گرديدن عالم مادّيات ظهور مىيابد .
وَ إِذَا الْبِحارُ فُجِّرَتْ ، وَ إِذَا الْقُبُورُ بُعْثِرَتْ
فجر شكافته شدن چيزى را گويند قوله تعالى
وَ فَجَّرْنَا الْأَرْضَ عُيُوناً
وَ فَجَّرْنا خِلالَهُما نَهَراً
فَتُفَجِّرَ الْأَنْهارَ
تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ يَنْبُوعاً
و امثال اين آيات در كلام اللَّه بسيار آمده و طلوع نيّر اعظم خورشيد را نيز فجر گويند قوله تعالى
وَ الْفَجْرِ وَ لَيالٍ عَشْرٍ
إِنَّ قُرْآنَ الْفَجْرِ كانَ مَشْهُوداً
زيرا كه بطلوع فجر سياهى شب شكافته ميگردد و روز روشن پديد ميگردد .