از مرتبه ذات او جلّ و علا بيرون نيست .
و نيز كلمه ( اللَّه ) كه اسم است براى ذات مقدس دلالت دارد بر جميع اسماء الحسنى و منطوى در همان كلمه هو است و نيز لفظ ( احد ) كه عبارت از وحدت حقه حقيقيه است و بمعنى بساطت وجود است و ( صمد ) اين دو اسم نيز داخل در همان معنى هو است كه اشاره بذات و هويّت بسيطه دارد زيرا كه جوف نداشتن عبارت - الاخرى از همان بساطت وجودى است .
و نيز
لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ
توضيح و بيان همان هويت مطلقه است كه اين مبارك سوره تماما شرح و بيان همان كلمه اول ( هو ) كه بساطت و وحدت حقه حقيقيه را منحصر ميگرداند بذات كبريايى الهى كه او مصداق حقيقى تمامى اوصاف جلال و جمال و ناشى از همان بساطت وجود و صرف الوجود بودن او است اين است سرّ اينكه آن را بسوره اخلاص ناميدهاند و اين قدر ثواب و فضيلت در باره قرائت آن رسيده