ششم ابن ملجم ( پايان ) و چون فلق در لغت بمعنى شكافتن آمده پس بنا بر اين معنى الفلق مطلق است و مصاديقى پيدا مينمايد بلكه توان گفت شايد يك معنى عامى از آن اراده شده كه شامل گردد تمام موجودات عالم خلق را كه از شكافتن مادّه بوجود آيند و هر يك از آنها مصداق معنى فلق ميباشند كه مادّه را ميشكافد و موجودى پديد ميگردد .
خداوند فالق است و بشكافتن چيزى چيز ديگرى بيرون آرد سياهى شب را ميشكافد و روشنى صبح صادق را بيرون آرد دانه را در زمين ميشكافد و گياه بيرون آرد هسته را ميشكافد و از بين آن درخت بيرون آرد
إِنَّ اللَّهَ فالِقُ الْحَبِّ وَ النَّوى
خداوند شكافنده دانه و هسته است .
نطفه را در رحم ميشكافد و حيوان بيرون آرد ظلمت عدم را ميشكافد و وجود بيرون آرد بلكه تمام موجودات باعتبار ماهيّت و حقيقت خود در ظلمت عدم و نيستى دائمى ميباشند تا آنكه باسم ( الفالق ) ظلمت عدم شكافته و ماهيّات موجودات از كتم عدم و صحراى نيستى بعالم وجود ظهور و بروز نمايند .
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ ، مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ
خطاب برسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم است كه بمردم بگو من پناه ميگيرم بپروردگار فلق كه شكافنده شب و پديد آورنده سفيده صبح و تمام موجودات است از شر آنچه خلق گرديده .
عالم خلق مقابل عالم امر است ( له الخلق و الامر ) اشاره به اينكه عالم بقسمت اولى دو عالم است يكى را عالم امر گويند كه شايد عالم علويين و عالم ملائكه مقصود باشد كه در آنها شرى و فسادى يافت نميشود زيرا كه موجودات عالم امر از شهوت و غضب كه منشأ آفات و شرورند مبرايند و وجود آنها كامل و مشتمل بر خيراتند و از خود فانى و به حق باقى و مقام عنديت دارند .
آنچه شر يافت ميگردد در عالم خلق و تكوينيّات و عالم طبيعت بروز و ظهور