و نيز در كافى از ابى عبد اللَّه عليه السّلام روايت مىكند كه فرموده كسى كه در مؤمن چيزى ( از عيوب وى ) بگويد كه خودش به دو چشم خود ديده و به دو گوش خود شنيده او داخل كسانى ميگردد كه قرآن در باره او ميگويد
إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ
« 1 »
الَّذِي جَمَعَ مالًا وَ عَدَّدَهُ
آن كسى كه مال را جمع نمود و آن را شماره نمود اشاره به اينكه مال را نگاه داشت و حقوق الهى را ادا ننمود يا از راه حرام جمع آورى نموده و ذخيره كرد .
بعض مفسّرين گفتهاند اين آيات در مذمّت وليد بن مغيره فرود آمده كه متّصف به اين اوصاف بوده جلو روى حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم به زبان طعنه ميزد و استهزا مينمود و در پشت سر غيبت مينمود و نيز مال بسيار جمع نموده و به آن علاقه مفرط داشت و ذخيره نموده و شماره مينمود .
ديگرى گفته در مذمّت اخنس بن شريق ثقفى فرود آمده كه به مسلمانان طعنه ميزد و غيبت مينمود و مال زيادى جمع آورى نموده بود .
لكن بر فرض اينكه آيه در مورد خاصّى وارد شده باشد نظر به اينكه آيه عام است و مورد مخصّص نميشود باضافه از لفظ كلّ كه در آيه كريمه
وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ
دارد معلوم مىشود حكم عام است و ( ويل ) در آيه شامل ميگردد هر كسى را كه متّصف بچنين صفات نكوهيدهاى باشد در اين مبارك سوره اشاره به دو صفت از صفات رذيله و اعمال ناپسنديده مى - نمايد يكى سخريه و استهزاء نمودن مسلمانى بهر نوعى و هر طورى كه باشد خواه در پيش رو يا پشت سر و غرض شكستن و عيب جويى وى باشد كه ( همزه و لمزه ) شامل ميگردد تمام اقسامش را از نميمه و سخن چينى و غيبت و اشاره به چشم و ابرو
هامش
( 1 ) محققا كسانى كه دوست ميدارند عمل فاحشه و منكرى را از مؤمنين فاش نمايند ( و آنها را بين مردم مفتضح و رسوا گردانند ) براى آنان است عذاب دردناك