طورى است كه علاوه بر اينكه بدن را ميسوزاند بقلب نيز سرايت مينمايد در مقام معرفى ( حطمه ) برآمده و دو صفت از اوصاف ( حطمه ) را در آيه بيان ميفرمايد كه دلالت بر عظمت و شدّت آن دارد يكى آتش را نسبت به خودش ميدهد
نارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ
آتش خدايى است كه از روى شدت غضب الهى شعلهور گرديده عذابهاى دنيا از مصيبات و بلاها و آفات هر چه بر انسان وارد گردد غالبا از روى غضب و انتقام نيست بلكه از روى حكمت و مصلحت نظام شخصى يا نظام كلّى عالم ناشى گرديده امّا عذاب آخرت چنين نيست بلكه از روى غضب است كه ناشى از مخالفت و عصيان سر زده و بروز و ظهور نموده اين است كه نسبت آتش را به خودش ميدهد و ديگر آتش حطمه طورى نفوذ دارد كه بقلب نيز سرايت مينمايد آرى قلبى كه لطيفه الهى و ظهور فيض رحمانى و جلوه ربّانى است و از عالم روحانيين در اين ظلمتكده طبيعت فرود آمده و بايستى منبع معارف و مشكات علوم و عرش رحمان و محل هبوط الهام و تردد ملائكه مقربين گردد و با دو بال علم و عمل در عالم ( ما فوق الطبيعه ) با ابناء جنس خود در پرواز آيد و على الدوام از نفحات رحمانى فيض گيرد اگر به عكس آن لطيفه ربانى منبع فساد و جايگاه بهائم و سباع و غولان قواى شهوانى و غضبانى و شياطين قرار گرفت و خار و خاشاك آرزو و آمال طبيعى دنيوى سرتاسر قلب را پر نمود ديگر چنين قلبى غير از كوره حدادى لايق جاى ديگرى نخواهد بود .
و شايد سر اينكه آتش ( حطمه ) بقلب سرايت مينمايد اين باشد كه چون عالم قيامت عالم جمع و عالم حقيقت و عالمى است كه باطنها ظاهر ميگردد و اضداد و متفرقات با هم جمع ميگردند و معلوم است كه حقيقت انسان روح و قلب و نفس ناطقه او است كه در قيامت روح و بدن چنان متحد ميگردند كه گويا يك حقيقت واحده بشمار ميروند اين است كه حظوظات جسمانى و نيز عذابهاى آن بعينه حظوظات و عذاب روحانى است و به عكس همچنين است كه انسان بحقيقت روحانى و جسمانيش هم مدرك عذابهاى جسمانى و روحانى است اگر از اشقيا باشد و هم مدرك لذائذ روحانى