از آن پا در اين عالم دنيا ميگذارد در هر موقعى از كودكى و جوانى تا برسد بپيرى با چه مشقّات گوناگون و چه بليّات و آفات پى در پى برخورد مينمايد تا برسد بوقت مردن و مبتلا گردد به مرض موت و موقع جان دادن پس از آن منتقل گردد بعالم برزخ تا برسد بقيامت و حساب و كتاب و ميزان و باقى مراحل و منازلى كه بايستى طى كند تا بمآل امر خود بسعادت يا شقاوت برسد .
اگر در دنيا لذّت و حظى ادراك نمايد در واقع دفع الم است تا مرارت گرسنگى و تشنگى را نكشد براى دفع الم غذا و آب تهيه نميكند و هر كسى ميداند هر گاه باميد خوشگذرانى اسبابى فراهم كند در عين حال ناراحتيهايى پيش ميآيد كه عيش خيالى وى را منقص ميگرداند بقول شيخ سعدى ره
( دهنى شير بكودك ندهد مادر دهر * كه ديگر باره به خون در نبرد پستانش )
آرى هر خوشى ناخوشى در بر دارد با هر لذتى الم و هر سلامتى را بيمارى در عقب است عيش گوارا و خوشى دائمى در سراى ديگر براى كسى ميسّر ميگردد كه دنيا را مزرعه آخرت قرار داده و روح و روان خود را از آلودگى اين عاريت سراى تصفيه نموده و در همين عالم با قلب پاك مملوّ از معرفت و محبت خداى خود را ميخواند و به ياد او مأنوس گرديده و به دنيا پشت و بآخرت رو كرده
أَ يَحْسَبُ أَنْ لَنْ يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ ، يَقُولُ أَهْلَكْتُ مالًا لُبَداً
لبد در لغت بمعنى كثرت و درهم ريختگى اشياء بسيار است قوله تعالى
كادُوا يَكُونُونَ عَلَيْهِ لِبَداً
يعنى جماعت بسيار از جن كه در موقع قرائت قرآن بر سر حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ريختند كه استماع قرآن نمايند و در آيه بالا
أَهْلَكْتُ مالًا لُبَداً
كافر گويد مال انبوه بسيارى از دست دادم و مال من هدر رفت و در اينكه ضمير ( يقول ) در آيه راجع بكى است از مفسرين گفتارى نقل شده بعضى گفتهاند مقصود اشيد بن اسيد است كه اين مرد براى مال و مكنتى كه داشت گمان ميكرد كسى بر وى غالب نميگردد .