گفته مىشود : براى اينكه اصل نماز يك ركعت بيش نيست ، زيرا كه اصل عدد ، واحد و يك است ، چنانچه از يك ركعت نقص يابد آن نماز نخواهد بود ، و خداوند ( عزّ و جل ) مىدانست كه بندگان آن يك ركعت را كه كمتر از آن محسوب نمىشود ، به تمام و كمال و حضور قلب به جاى نخواهند آورد ،
لذا ركعتى با آن همراه و اضافه كرد تا آن نقص با ركعت ديگر كامل گردد ، پس از اين رو اصل نماز را خداوند دو ركعت مقرّر داشت .
پيامبرش رسولخدا صلى الله عليه و آله مىدانست كه بندگان آن دو ركعت را هم درست و كامل ادا نمىكنند ، پس به نماز ظهر و عصر و عشاء آخر شب دو ركعت افزود تا اينكه با آن دو ركعت اضافى آن دو ركعت اصلى اوّل اتمام پذيرد ، آنگاه متوّجه اين بود كه نماز مغرب در وقتى واجب است كه اكثر مردم كه مشغول به كارند از كار خود دست كشيده و آمادهء رفتن و بازگشتن به منزل براى افطار و خوردن و آشاميدن و وضو گرفتن ، و آماده خوابيدن هستند ، پس به نماز مغرب يك ركعت افزود كه برايشان آسانتر باشد ، و ركعات نماز در شبانهروز فرد باشد .
و نماز صبح را به حال خود رها كرد ، چرا كه در هنگام صبح اشتغال مردم زيادتر است و بايد به كار و شغل خود بپردازند و نيازهاى خود را در آن هنگام تهيه نمايند ، و دل ها در وقت نماز صبح نسبت به ديگر اوقات قبل آزادتر است ، براى آنكه داد و ستد بسيار كم ، و اقبال و توجه به نماز بيشتر است از اوقات ديگر و خسته نيستند ، چون در شب استراحت كرده و لذا در نماز صبح نيازى به بيش از اين دو ركعت نيست .
چرا در ابتداى نماز هفت تكبير تشريع شده است ؟
اگر كسى بپرسد : چرا تكبيرهاى هفتگانه در ابتداى نماز مقرّر گشته است ؟
گفته مىشود : چون در ركعت اوّل نماز كه اصل نماز است هفت تكبير گفته مىشود :