« صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ » : تأكيد است در خواهش و رغبت ، و ذكر و ياد كردن است نعمتها و تفضّلاتى را كه او بر بندگانش عطا فرموده است ، و درخواست همانند آنهاست براى خود ؛
« غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ » : پناه جستن است به خدا از اينكه مبادا از نافرمانان و كوچك شمرندگان دستورات او و معاندان و آن كسان كه كفر ورزيدند ( و حق را نپذيرفتند و مورد خشم و غضب واقع شدند ) باشد ؛
« و لا الضّالين » : دست به دامن شدن است از اينكه مبادا از گمراهان شود كه از راه او بدون شناخت و معرفت خارج شدند و گمان مىبردند كه كارى نيكو انجام دادهاند . پس در اين سوره گرد آمده آنچه از تمامى خير و دانش است از امور آخرت و امور دنيا آن مقدارى كه در هيچ چيزى گرد نيامده است .
چرا تسبيح در ركوع و سجود قرار داده شده است ؟
اگر كسى بگويد : چرا در ركوع و سجود ذكر تسبيح آمده است ؟
گفته مىشود : براى علّتهائى كه از آن جمله است اينكه :
بنده با كمال خضوع و خشوع و عبوديت و پارسائى ، و بينوائى و كوچكى و فروتنى و تقرّبى كه به سوى پروردگار خود داراست ، تقديسكننده باشد او را ، و تمجيدكننده و تسبيحكننده و مطيع و منقاد ، و بزرگ دارنده و شكركننده باشد خالق و آفريننده و روزى دهندهء خود را ، و انديشهاش منحرف نشود و آرزوها او را به بيراهه و به سوى غير او نبرد .
چرا اصل نماز دو ركعتى است ؟
اگر كسى بپرسد : چرا اصل نماز دو ركعت قرار داده شده و به پارهاى از نمازها يك ركعت اضافه شده است و بر بعضى دو ركعت و به برخى چيزى افزوده نگشته است ؟