ابوقرّه گفت : چرا هنگام دعا دست هاى خود را به آسمان بالا مىبريد ؟
فرمود : خداوند هر كدام از بندگان را به نوعى از عبادت استعباد فرموده ، و خداوند داراى پناهگاه و مكان هايى براى عبادت است كه بدان پناه مىبرند ، بندگان خود را ملزم به رعايت گفتار ، علم و عمل و توجّه و مانند آنها فرمود .
توجّه در نماز را به سمت كعبه نمود و حجّ و عمره را برايش توجيه فرمود ، و مخلوق خود را هنگام دعا و طلب و تضرّع ملزم به باز كردن دستان و بالا بردن به سمت آسمان فرمود ، تا نشان از حال استكانت و بندگى و خوارى در برابر او باشد .
ابوقرّه گفت : اهل زمين به خداوند نزديكترند يا فرشتگان ؟
فرمود : اگر مراد تو از نزديكى ؛ وجب و ذراع باشد كه تمام اشياء همگى فعل خداوند مىباشند ، هيچ كدام او را از ديگرى باز نمىدارد ، همانطور كه بالاترين مخلوق را تدبير مىكند پايين ترينشان را نيز اداره مىكند ، و بىهيچ سختى و زحمت و بىنياز از هر مشاوره و رنجى ، اوّل و آخرشان را يكسان اداره مىفرمايد .
و اگر مرادت اين است كه كداميك در وسيله به او نزديك ترند ، پس مطيعترين آنان به اللَّه مقرّبترين ايشان مىباشد ، و شما خود روايت كردهايد كه نزديكترين حالى كه بنده به خداوند دارد حالت سجده است ، و نيز اينكه : چهار فرشته كه در چهار سمت خلق ؛ بالا و پائين و شرق و غرب آنان مىباشند روزى با هم برخورد كرده و هر كدام از ديگرى پرسيد و همگى گفتند : « از جانب خدا است ، مرا براى فلان مقصود ارسال فرموده » و اين مطلب نشان از آن دارد كه آن ( نزديكى ) در منزلت است نه تشبيه و تمثيل .
پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام رضا ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 123
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص١٢٣