كفر جحود : ( و انكار ربوبيت ) و آن بر دو قسم است و كفر به ترك كردن آنچه خداوند به آن فرمان داده ، و ديگر كفر برائت ( و بيزارى ) و كفر نعمتها .
1 - اما كفر جحود كه دو وجه است يكى : انكار ربوبيّت است و آن گفتار كسى است كه مىگويد : نه پروردگارى است و نه بهشتى و نه دوزخى ، و اينها دستهاى از زنديقان هستند كه به آنان « دهريّه » گويند ، و آنها كسانى هستند كه گويند : « و هلاك نكند ما را جز دهر » ( و خداوند گفتارشان را در قرآن مجيد حكايت كرده است ) .
و آن دينى است كه براى خود به سليقه خويش ساختهاند ، بدون اينكه بررسى و تحقيق در اطراف آنچه مىگويند بنمايند .
خداوند عزّوجلّ به دنبال آن مىفرمايد : « و نيستند جز اينكه پندار كنند » مطلب همانطور است كه آنها مىگويند ، و نيز مىفرمايد : « همانا آنان كه كافرند يكسان است ايشان را بترسانى يا نترسانى ايمان نمىآورند ، يعنى به توحيد خداوند ( كافر شدند ) ، پس اين يكى از وجوه كفر .
2 - و اما وجه ديگر : انكار با معرفت است ، و آن اين است كه شخص منكر است و با اينكه مىداند مطلب حق است آن را انكار مىكند ، با اينكه مطلب نزد او ثابت شده است ، و خداى - عزّوجلّ - در اين باره فرموده است : « و آنها را در حالى كه دلهاى ايشان يقين به آنها داشت از روى ستمگرى و سركشى انكار كردند » .
و نيز خداى عزّوجلّ فرموده است : « و بودند ( يهود مدينه ) كه پيش از آمدن پيغمبر ؛ بر آنان كه كفر ورزيدند پيروزى مىجستند ، و چون حضرت آمدند نشناختند و به آنچه شناخته بودند كافر شدند ، پس لعنت خدا بر كافرين باد » ، اين بود تفسير دو وجه كفر جحود و انكار .
پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام صادق ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 126
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص١٢٦