امتحان مىكردند ، هركس از آنان پيروى مىنمود ، او را زنده مىگذاشتند و هر كس با آنان مخالفت مىكرد ، او را مىكشتند .
من به سوى آن دو گروه نخستين رفتم ، آنان را به اطاعت از خداوند و بازگشت به سوى او فراخواندم ، ولى آنان جز شمشير چيز ديگرى را نمىپذيرفتند و جز آن چيزى آنان را قانع نمىكرد .
چون در مورد آنان راه چاره بسته شد ، آنان را به حكم خداوند تسليم كردم و خدا هر دو گروه را كشت .
اى برادر يهودى ! اگر آنان چنين نمىكردند كه نابود شدند ، براى اسلام ، ركنى نيرومند و سدّى استوار بودند ، ولى خدا براى آنان جز آن راه و سرنوشت نخواست .
سپس به گروه سوّم نامه نوشتم و نمايندگان خود را يكى پس از ديگرى به سوى آنان فرستادم كه همگى از بزرگان اصحاب من و اهل زهد و بىاعتنا به دنيا بودند .
ولى آن گروه نيز از دو گروه پيشين پيروى كردند و آنان مسلمانانى را كه مخالف آنها بودند ، با شتاب مىكشتند . گزارشهايى از جنايات آنان به من مىرسيد ، من بيرون آمده و بر آنان تاختم و راه دجله را بر آنان بستم . باز هم خيرخواهان و سفيرانى به سوى آنان فرستادم و حسن نيّت و خيرخواهى خودم را گاهى با اين ، گاهى با آن - با دست مبارك خود به مالك اشتر ، احنف بن قيس ، سعيد بن قيس ارحبى و اشعث بن قيس كندى اشاره نمود - به آنان رساندم .
پرسشهاى مردم و پاسخهاى امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 258
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص٢٥٨