ابن عباس مىگويد : « من پيوسته براى او ( / على ) همان گونه بودم كه رسول خدا صلى الله عليه و آله به من فرمان داده و مرا به مودّت ورزيدن به او توصيه فرموده بود » و او آن را نزد خويش ، بزرگترين عمل مىدانست .
ابن عباس مىگويد : روزگارانى گذشت و زمان وفات رسول خدا صلى الله عليه و آله فرا رسيد ؛ آن گاه بود كه من به حضورش شرفياب شدم و به ايشان عرضه داشتم : پدر و مادرم بفدايت اى رسول خدا ! اكنون كه اجل شما فرا رسيده ، به من چه فرمان مىدهيد ؟
حضرت صلى الله عليه و آله فرمود : اى ابن عباس ! با آن كس كه با على مخالفت مىكند مخالفت نما و هرگز نه پشتيبان و نه دوست چنين كسى باش .
عرض كردم : يا رسول اللَّه ! پس چرا مردم را به ترك مخالفت با او فرمان نمىدهى ؟ !
سپس حضرت صلى الله عليه و آله گريست به گونهاى كه مدهوش شد ؛ و آن گاه كه به هوش آمد فرمود : اى ابن عباس ! كتاب ( تقدير ) و علم پروردگارم از پيش درباره آنان اين چنين رقم خورده ( و گريزى از آن نيست ) ؛ سوگند كه مرا به حق به نبوّت برانگيخت ، احدى از مخالفان او و منكران حقّش از دنيا نمىرود جز آن كه خداوند ، نعمتى را كه از آن برخوردار است دگرگونه مىكند ( و به نقمت مبدّل مىسازد ) .
اى ابن عباس ! اگر طالب تقرّب به خداوند و لقاى اويى ، آن هم در حالى كه از تو رضايت داشته باشد ، به راه على بن ابى طالب برو و با او به هر سو كه روى كرد روى كن و به امامت او رضايت بده و با دشمنانش دشمنى و با دوستانش دوستى نما .
اى ابن عباس ! بپرهيز از اين كه درباره او شكى در تو راه يابد ؛ چرا كه شككردن در على كفر است .
( 191 )
مِمَّ بُكاؤُكَ يا رَسُولَاللَّهِ ؟ !
الْحَفّارُ ، عَنْ عُثْمانَ بْنِ أَحْمَدَ ، عَنْ أَبِي قُلابَةَ ، عَنْ بِشْرِ بْنِ عُمَرَ ، عَنْ مالِكِ بْنِ أَنَسٍ ، عَنْ
پرسشهاى مردم و پاسخهاى رسول اكرم ( ص ) ( فارسى ) — صفحة 408
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص٤٠٨