« عاقبتكم » باشد ؛ يعنى در دوران پايانى روزگارِ شما ، به من شرافت و بزرگوارى عنايت فرمايد .
عبارت « وَ يُمكَّنُ فى أيّامِكُم » ، به توانايى داشتن براى اجراى مسئوليتهاى واگذار شده از سوى امامان عليهم السلام ، اشاره دارد . زائر ، در اين جا از خدا مىخواهد كه براى رياست و سَرورى در آن دوران ، توانمندىهاى لازم براى پذيرش مسئوليت را به او عطا فرمايد .
تمامِ اين عبارات ، فرياد توحيدمحورى در « زيارت جامعهء كبيره » است ؛ زيرا اگر چه زائر ، آرزوى مسئوليتيافتن و همراهى با اهل بيت عليهم السلام را در سر مىپرورانَد ؛ ولى مىداند كه تنها از خدا برمىآيد كه او را به اين آرزوها برساند و اگر خدا نخواهد ، هرگز چنين ايّامى را نخواهد ديد .
سرانجام ، رسيدن به شادمانىاى بزرگ ، آرزوى نهايى زائر است : « تَقِرُّ عَينُهُ غَداً بِرُؤيَتِكُم » . زائر ، خطاب به پيشوايان معصوم خود مىگويد كه آرزو دارد با ديدن آنها شادمان شود و چشمش به ظهور آنها روشن شود .
اين عبارت ، از ظرافتهاى به كار رفته در « زيارت جامعهء كبيره » است ؛ زيرا هر ديدنى ، مطلوب نيست . براى نمونه ، شِمر هم امام حسين عليه السلام را ديد ، ولى با او چگونه برخورد كرد ؟ ! زائر ، در اين جا آرزو دارد كه در روز شادمانى اهل بيت عليهم السلام ، همراه ايشان باشد و حسّ شوق و اشتياق ، در چشمانش موج زند . تنها در صورتى فرد مىتواند چنين اميدى داشته باشد كه سراسر عمر ، بر اساس رهنمودهاى الهى اهل بيت عليهم السلام رفتار كرده و زندگىاش ، قرآنى باشد تا با سربلندى ، كارنامهء عمر خويش را در دست گيرد و به روزهاى گذشتهاش مباهات كند .
شرح زيارت جامعه كبيره يا تفسير قرآن ناطق ( فارسى ) — صفحة 600
مساهمون: محمد الريشهري
ص٦٠٠