در اين حديث زيبا ، چند نكته وجود دارد : نخست ، آن كه از ويژگىهاى انسانهاى شايسته ، آن است كه كارهاى نيك خود را به حساب نمىآورند و خلاده هم در اين جا مىگويد : « در خود ، چنين سزامندىاى نمىبينم » .
نكتهء ديگر آن كه شكيبايى را بر هر چيز ، ترجيح مىدهند و آن گاه كه مشكل حلّ مىشود ، شكر و سپاس به درگاه خدا را فراموش نمىكنند و به ديگر سخن ، شكرگزارى و سپاسگويى آنان ، نمايان است و گلايه و شِكوه ، در رفتار آنان ، جايى ندارد .
2 . اجابت دعا
دومين اثر مقام رضا ، به اجابت رسيدن دعاهاست . بر پايهء روايتى ، امام حسن مجتبى عليه السلام ، به همهء اهل رضا ، نويد استجابت دعا را داده و فرموده است :
أنَا الضَّامِنُ لِمَن لَم يَهجُسْ فِي قَلبِهِ إلّاالرِّضا أن يَدعُوَ اللَّهَ فَيُستَجابُ لَهُ . « 1 »
كسى كه در دلش چيزى جز خشنودى [ از خدا ] خطور نكند ، من ضمانت مىكنم كه خداوند ، دعايش را مستجاب كند .
3 . زندگى گوارا
بشر ، در جستجوى راحتى و آسايش و به دست آوردن موقعيت بهتر و امكانات بيشتر است ؛ ولى تا زمانى كه « احساس رضايت » در وجودش متبلور نشود ، تنيدگى و اضطراب ، او را از پاى در خواهد آورد ؛ زيرا همواره ، كسانى را داراى موقعيتِ بهترى از خود مىبيند و با حسرت به آنان مىنگرد و همين حسرت ، درونِ او را شعلهور مىسازد . امّا رضامندان ، تنها از كوتاهى خويش ، ناراحت مىشوند و چنانچه در وظيفهء خود ، كوتاهى نكرده باشند ، به راحتى مقدّرات الهى را مىپذيرند . بنا بر روايتى ، امام على عليه السلام فرموده است :
هامش
( 1 ) . الكافى ، ج 2 ، ص 62 ، ح 11 .