مَن كانَ آمِرَاً بِمَعروفٍ فَلْيَكُن أمْرُهُ ذلِكَ بِمَعروفٍ . « 1 »
كسى كه امر به معروفى مىكند ، بايد اين كار را با شيوهء مناسبى انجام دهد .
چه بسا مؤمنانى كه از رفتارى زشت در جامعه مىرنجند و بنا بر وظيفهء دينى ، نهى از منكر مىكنند ؛ ولى رفتار خودِ آنان در نهى از منكر ، بسيار زشت و ناپسند است ، و يا براى برپايىِ نماز ، اقدام مىكنند ؛ ولى دعوت آنان ، بسيار ناپسند و مردمْگريز است .
بازخوانىِ سيرهء معصومان عليهم السلام و شيوههاى آنان در امر به معروف و نهى از منكر ، راه صحيح گسترش نيكىها را بيان مىكند .
دو نمونه از شيوهء اهل بيت عليهم السلام در امر به معروف
1 . ياد دادن وضو به پيرمرد
روايت شده كه امام حسن و امام حسين عليهما السلام ، دو نوادهء دوست داشتنى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ، پيرمردى را در حال وضو گرفتن ديدند . پيرمرد ، به خوبى وضو نمىگرفت . حسن و حسين عليهما السلام ، براى راهنمايى پيرمرد ، به نزد وى رفتند و از او خواستند كه وضوى هر دو آنان را ببيند و بگويد كه وضوى كدام يك از آنها ، بهتر است .
هر دو بزرگوار ، وضويى نيكو ساختند و پيرمرد كه وضوى درست آنان را مىديد ، گريست و به اشتباه خود ، پى برد و به آنها گفت : هر دو ، خوبْ وضو مىگيريد ، و اين پيرمرد نادان است كه درست ، وضو نمىگيرد ؛ ولى به بركت مهربانى شما با امّت جدّتان ، امروز ، وضو گرفتن را از شما آموختم . « 2 »
2 . توبهء بِشْر حافى
بِشر بن حارث بن عبد الرحمان ، اهل مرو بود و در بغداد ، سكونت داشت . وى ، عارف و زاهدى مشهور و يكى از مردان اهل معنا و طريقت بود . او را فرزندِ صاحبان
هامش
( 1 ) . مسند الشهاب ، ج 1 ، ص 285 ، ح 465 ؛ كنز العمّال ، ج 3 ، ص 66 ، ح 5523 .
( 2 ) . ر . ك : المناقب ، ابن شهرآشوب ، ج 3 ، ص 400 .