قَلْبِي بِمَعْرِفَتِكَ خَاصَّةً وَ مَعرِفَةِ أولِيائِكَ ، إنَّكَ عَلى كُلِّ شَىءٍ قَدِيرٌ . « 1 »
[ خدايا ! ] به آن نامى كه با آن بر دوستان ويژهات آشكار شدى و در نتيجه ، به يگانگى تو پىبردند و تو را شناختند و سپس ، تو را چنان كه سِزَد ، پرستش كردند ، از تو مىخواهم كه خودت را به من بشناسانى تا به ربوبيّت تو ، از روى ايمانى حقيقى ، اعتراف كنم . الهى ! مرا از آنانى قرار مده كه نام بىمعنا را مىپرستند . گوشهء چشمى به من كن تا بدان سبب ، دلم را به شناخت خودت و شناخت دوستانت ، روشن گردانى . همانا تو بر هر كارى ، توانايى .
اين دعا ، بيانگر مهمترين درخواست انسانِ موحّد از خداست . آنان كه خدا را به يكتايى باور دارند ، از او مىخواهند كه براى ايشان نيز مانند دوستان ويژهاش ، جلوه كند و به مرتبهاى دست يازند كه حقيقت ايمان ، در جانشان بنشيند و با همهء وجود ، به پروردگارى او اعتراف كنند و تنها به پرستش لفظى نپردازند ؛ بلكه معناى واقعى مفاهيمى مانند « اللَّه أكبر » ، « الحمد للَّه » و « سبحان اللَّه » را با جان خويش دريابند . در اين مرتبه است كه انسان ، مىتواند جلال خدا را بزرگ بدارد و منزلت حق را در يابد و بزرگوارى او را بستايد .
يكى از حكمتهاى عبادت ، آشنايى شهودى با خداوند است و چنانچه امور عبادى ، آنچنان كه خدا مىخواهد ، به جاى آورده شود ، توفيقات فراوانى در پى خواهد داشت .
بنا بر اين ، اگر امير مؤمنان على عليه السلام فرموده : « ما للَّهِ آيَةٌ أكبَرُ مِنّي ؛ « 2 » هيچ نشانهاى بزرگتر از من ، براى خدا نيست » ؛ يعنى امام عليه السلام به معرفتى رسيده است كه مىتواند بيانگر ، نمايشگر ، مُظهِر و مَظهر عظمت ، شرافت و كرامت حضرت حق باشد و هر امامى ، در دوران امامتش ، بزرگترين نشانهء خداوند است .
هامش
( 1 ) . بحار الأنوار ، ج 94 ، ص 96 ؛ دانشنامهء امير المؤمنين عليه السلام ، ج 9 ، ص 285 .
( 2 ) . بصائر الدرجات ، ص 77 ، ح 3 .