جهانشناسان ، با استفاده از ابزارهاى نوين ، گسترهء آسمان را محاسبه كردهاند و نتيجهء مطالعات آنان ، چنين است : چنانچه هواپيمايى ساخته شود كه در هر ثانيه ، پنجاه هزار فرسخ را بپيمايد ، پنجاه سال طول مىكشد تا به ستارهء جُدَى ( نزديكترين ستاره ) برسد و فاصلهء ما تا ستارهء عَيّوق ، نود سال با همان سرعت فرضى است . در حالىكه جُدَى و عيّوق در همين منظومهء شمسى هستند ، و چنانچه بخواهيم به كهكشان راه شيرى برسيم ، بايد هفتصدهزار سال را با سرعت پنجاه هزار فرسخ در ثانيه ، طى كنيم و براى پيمودن دو سوى كهكشان ، دويستهزار سال ، زمان لازم است . بنا بر اين ، حركت ما از زمين به آن سوى كهكشان راه شيرى ، نهصد هزار سال با سرعت پنجاه هزار فرسخ در ثانيه ، به طول خواهد انجاميد !
اين ، تنها گزارش گوشهاى از جهان پهناور ماست . دنياى گياهان ، حيوانات ، آبها ، سنگها و . . . نيز دنياهاى شگفتى است كه راز و رمزهاى فراوانى دارد و پژوهشگران هر رشته ، با اشتياق ويژهاى از آن سخن مىگويند ؛ امّا عظمت دنيا ، چنان است كه هر انديشمندى نمىتواند در همهء رشتهها ، سرآمد باشد و تنها از زاويهء ديد خود به جهان مىنگرد . در اين ميان ، بيشتر عالمان ، دنيا را مظهر حق مىدانند ؛ ولى نمىتوانند آن گونه كه بايد ، مُظهِر آن باشند و جلوههاى جلال الهى را آشكار كنند . امامان معصوم عليهم السلام ، مَظهر و مُظهِر حقّاند .
جهان از منظر اهلبيت عليهم السلام
اهل بيت عليهم السلام ، عظمت جهان را دريافتهاند و با زبان تمثيل و تشبيه ، آن را بيان كردهاند .
پيامبر صلى الله عليه و آله ، در تشبيه زيبايى ، بزرگى كهكشان را در برابر عظمت كرسى ، مانند حلقهء انگشترى كه در بيابانْ رها شده است ، مىداند و بر پايهء روايتى مىفرمايد :
مَا السَّماواتُ السَّبعُ فِى الكُرْسىِّ إلّا كَحَلْقَةٍ مُلقاةٍ فِى أرضِ فَلاةٍ . « 1 »
هفت آسمان ، در برابر [ عظمت ] كرسى ، همچون حلقهاى است كه در بيابانى افتاده است .
هامش
( 1 ) . الخصال ، ص 524 ، ح 13 .