بدون دستور ، عمل كنى . در دستان تو ، مالى از اموال خداوند عز و جل است و تو ، خزانهدار آن هستى تا آن را به من ، تسليم كنى .
امام عليه السلام در نامه خويش ، حاكم را امينِ پاسخگويى مىداند كه بايد چونان خزانهدارى ، نگهبان بيت المال باشد . على عليه السلام ، در پايان نامه ، جملهاى مىنويسد كه نشانگر ادبِ امامت و درس فروتنى براى مسئولان حكومت اسلامى است . ايشان مىنويسد :
لَعَلّى ألّا أكونَ شَرَّ وُلاتِكَ لَكَ . « 1 »
اميدوارم براى تو ، بدترينِ زمامداران نباشم .
يكى از كارگزاران مولا عليه السلام ، اعتماد ايشان را ناديده گرفت و ثروتِ بسيارى را از بيت المال ، به يغما بُرد و گريخت . امام عليه السلام در نامهاى به آن كارگزار - كه بازتاب سوز دلِ اوست - ، به صراحت ، امامت را امانت الهى دانسته و مسئولان حكومتىاش را شريك امانت خداوندى معرّفى كرده ، مىنويسد :
أمّا بَعدُ فَإنّى كُنتُ أَشرَكتُكَ فِى أمانَتِي وَ جَعَلتُكَ شِعَارِي وَ بِطَانَتِي وَ لَم يَكن رَجُلٌ مِن أهلِى أَوثَقَ مِنكَ فِى نَفسِى لِمُواساتِي وَ مُوَازَرَتِي وَ أداءِ الأمانَةِ إلَىَّ . . . . فَلَمّا أمْكَنَتْكَ الشِّدَّةُ فِي خِيانَةِ الامَّةِ أسْرَعتَ الكَرَّةَ وَ عَاجَلتَ الوَثبَةَ وَ اختَطَفتَ مَا قَدَرْتَ عَلَيهِ مِنْ أموالِهِمُ الْمَصُونَةِ لِأرامِلِهِمْ وَ أيْتامِهِمُ اخْتِطافَ الذِّئبِ الأَزَلِّ دَامِيَةَ الْمِعزَى الْكَسِيرَةَ . « 2 »
تو را در امانت خود ، شريك كردم و يار و همراز خود شمردم و هيچ يك از افراد خاندان من ، در غمخوارى و يارى و امانتدارى در نزد من ، همانند تو نبود . . . . چون مجال بيشتر در خيانت به امّت به دستت افتاد ، شتابان ، حمله نمودى و تند ، برجَستى و هر چه برايت ميسّر بود ، از اموالى كه براى بيوهزنان و يتيمان نهاده بودند ، برگرفتى و رُبودى ، آنسان كه گرگ تيزچنگ ، بزِ مجروح را مىرُبايد .
هامش
( 1 ) . همان جا .
( 2 ) . همان ، نامهء 41 .