چون توان ديدن پس از مردن همان ديدارِ دوست * گر دهم « فيّاض » جان زاين مژده من ، معذور دار .
« 1 »
و نيز از اوست :
امام مشرق و مغرب كه مىتواند داد * تبسّم لب لعلش جواب خندهء گل
محمّد بنِ حسن ، صاحب الزمان كه بوَد * پر از مدايحِ خُلقش كتاب خندهء گل
كند براى نثارِ شكفته رويى او * صبا به صحن چمن ، انتخاب خندهء گل
رَوَد ز خويش چو رنگِ شكستهء عاشق * اگر تبسّمش آيد به خواب ، خندهء گل
ز ذوقِ خندهء لعل لبش چه گل چيند * دلى كه تا به ابد شد خراب خندهء گل
چه خندهها كه زند آفتابِ دولت او * به تَرشكُفتگىِ آفتابِ خندهء گل
ز آب و تابِ بهارِ شكفتهرويىِ اوست * شكفتن چمن و آب و تاب خندهء گل
به نسبتِ قدم او عجب مدان از خاك * كه باجِ سجده سِتانَد ز آب خندهء گل
به پاىبوسِ تو خواهد كه جان نثار كند * و گرنه چيست چنين اضطراب خندهء گل ؟
هامش
( 1 ) . ديوان فياض لاهيجى : ص 90 ، دانشنامهء شعر مهدوى : ج 1 ص 156 .