به دهرْ كشتى عمرِ مطيعِ جاهش را * ز موجْ خيزِ فنا دور و در امان دارد . « 1 »
و نيز از اوست :
بگذشت دور يوسف و دوران حُسن توست * هر مصرِ دل كه هست به فرمان حُسن توست
بسيار سر به كنگرهء عشق بستهاند * آن جا كه طاقْبندى ايوان حسن توست
فرمانِ ناز ده كه در اقصاى مُلكِ عشق * پروانهاى كه هست ز ديوان حسن توست
زنجيرِ غم به گردن جان مىنهد هنوز * آن موىها كه سلسلهجُنبان « 2 » حسن توست
آبش هنوز مىرسد از رَشْحهء « 3 » جگر * آن سبزهها كه زينت بُستان حسن توست
دانم كه تا به دامن آخر زمان كشد * دست نيازِ من كه به دامان حسن توست
تقصير در كرشمهء « وحشى » نواز نيست * هر چند دون مرتبهء شأن حسن توست . « 4 »
هامش
( 1 ) . دانشنامهء شعر مهدوى : ج 1 ص 99 .
( 2 ) . سلسله جُنبان : آن كه زنجير را جُنباند ، باعث ، وسيله ، سبب .
( 3 ) . رشحه : تراوش .
( 4 ) . ديوان وحشى بافقى : ص 173 ، دانشنامهء شعر مهدوى : ج 1 ص 93 .