باطل كند تظلّم بدعت به تيغِ عدل * خوفِ مواليان شود از جاهِ او رجا
خوشوقت آن تنى كه بيابد چنان شرف * اهلاء خير مقدّم و سهلاء مرحبا
يا رب ، بدين ده و دو دانايان پيش رو * يا رب ، بحقّ چارده معصوم پيشوا
كز لطف ، يك نظر به « كمالِ غياث » كن * اى از درِ تو حاجتِ درماندگان روا
از لطف خود ببخش و از مرحمت بده * هم كام اين سرا و هم انعام آن سرا .
« 1 »
9 / 9 لطف اللَّه نيشابورى « 2 »
آخر مَهِ خورشيدْ ضو ، فرمانده فرمان شنو * اسلاميان را پيشرو آخر زمان را پيشوا
آن مهدى صاحبزمان ، آن قائم صاحبمكان * آن خسرو صاحبقرآن ، آن منعم صاحبعطا
اى حجّت دين هدى حكم تو را جانها فدا * در ده ظهورت را ندا بيرون خرام از متّكا
هامش
( 1 ) . ديوان كمال غياث شيرازى : ص 485 .
( 2 ) . لطف اللَّه نيشابورى ملقب به مولانا ( م 816 ق ) از شاعران ايرانى در قرن هشتم و آغاز قرن نهم هجرى بودهاست . او از نام خويش براى تخلّص شعرىاش سود مىجسته و « لطف » تخلص مىكردهاست . لطف اللَّه هم عصر با شاهرخ تيمورى بودهاست . او از سرايندگان نامور شيعى در روزگار خود بوده و اشعار او در منقبت ائمّه ، بويژه امام على عليه السلام مشهور است .