مىكند و گردنهاشان را مىزند .
ذبحِ مخالفان ، اقدام ديگرى است كه در حديث ذيل ، بِدان اشاره شده است :
عن أبي جَعفَرٍ الباقِرِ عليه السلام : فَقالَ : وَيحَ هذِهِ المُرجِئَةِ ! إلى مَن يَلجَؤونَ غَداً إذا قامَ قائِمُنا ؟ قُلتُ : إنَّهُم يَقولونَ : لَو قَد كانَ ذلِكَ كُنّا وَ أَنتُم فِى العَدلِ سَواءً . فَقالَ : مَن تابَ تابَ اللَّهُ عَلَيهِ ، وَ مَن أسَرَّ نِفاقاً فَلا يُبعِدُ اللَّهُ غَيرَهُ ، وَ مَن أظهَرَ شَيئاً أهرَقَ اللَّهُ دَمَهُ . ثُمَّ قالَ : يَذبَحُهُم - وَ الَّذى نَفسى بِيَدِهِ - كَما يَذبَحُ القَصّابُ شاتَهُ - وَ أَومَأَ بِيَدِهِ إلى حَلقِهِ - . قُلتُ : إنَّهُم يَقولونَ : إنَّهُ إذا كانَ ذلِكَ استَقامَت لَهُ الامورُ فَلا يُهَريقُ مِحجَمَةَ دَمٍ . فَقالَ : كَلّا وَ الَّذى نَفسى بِيَدِهِ ، حَتّى نَمسَحَ وَ أَنتُمُ العَرَقَ وَ العَلَقَ - وَ أَومَأَ بِيَدِهِ إلى جَبهَتِهِ - . « 1 »
امام باقر عليه السلام فرمود : « واى بر اين مرجئه ! فردا كه قائمِ ما قيام كند ، به چه كسى پناه مىبرند ؟ » . گفتم : آنان مىگويند : اگر آن گونه كه شما مىگوييد ، باشد [ و او به عدل قيام كند ] ، ما و شما در عدالت او يكسان هستيم . فرمود : « هر كه [ از آنان ] توبه كند ، خداوند هم به او روى مىآورد و هر كه دورويى كند ، خدا همو را [ از رحمتش ] دور مىكند ، و هر كه آشكارا مخالفت كند ، خداوند ، خونش را مىريزد » . سپس فرمود : « سوگند به آن كه جانم به دست اوست ، آنها را سر مىبرد ، همان گونه كه قصّاب ، گوسفندش را سر مىبرد » و با دستش به گلويش اشاره نمود . گفتم : آنان مىگويند : هنگامى كه قيام كند ، كارها برايش درست مىشود و به اندازهء پيمانهء حجامتى هم خون نمىريزد . فرمود : « سوگند به آن كه جانم به دست اوست ، هرگز چنين نيست ، تا ما و شما عرقمان در آيد » و اشاره به پيشانىاش كرد « و خونمان ريخته شود » .
از لحاظ سندى ، در اصل حديث اوّل ، ترديد وجود دارد ؛ زيرا در منابع حديثىِ كهن و اصيل اماميّه گزارش نشده و تنها در كتاب الإيضاح آمده است . متن
هامش
( 1 ) . ر . ك : ص 82 ح 1683 .