د - « المنتظرين لظهوره » ، همانند حديث «
إنَّ أهلَ زَمانِ غَيبَتِهِ القائِلينَ بِإِمامَتِهِ وَ المُنتَظِرينَ لِظُهورِهِ أفضَلُ مِن أهلِ كُلِّ زَمانٍ ؛ « 1 »
آنان كه در روزگار غيبت او ، امامتش را باور داشته و ظهورش را منتظر باشند ، از مردم هر روزگار ديگرى برترند » .
ه - « المنتظر لأمرنا » ، همچون حديث : «
المُنتَظِرُ لِأَمرِنا كَالمُتَشَحِّطِ بِدَمِهِ فى سَبيلِ اللَّهِ ؛ « 2 »
منتظر امر ما ، مانند كسى است كه در راه خدا در خون خود غلتيده است » .
و - « منتظرون لدولة الحقّ » . « 3 »
ز - « المنتظر للثانى عشر » . « 4 »
توجّه بدين نكته نيز شايسته است كه يكى از القاب امام مهدى عليه السلام ، « منتظَر » است كه برگرفته از حالت انتظار دوستان و شيعيان اهل بيت عليهم السلام براى ظهور اوست .
صقر بن ابى دلف ، آن گاه كه از امام رضا عليه السلام در بارهء چرايىِ ملقّب شدن امام مهدى عليه السلام به « منتظَر » مىپرسد ، پاسخ امام را چنين مىشنود :
لِأَنَّ لَهُ غَيبَةً يَكثُرُ أيّامُها ، وَ يَطولُ أمَدُها ، فَيَنتَظِرُ خُروجَهُ المُخلِصونَ ، وَ يُنكِرُهُ المُرتابونَ . « 5 »
زيرا او غيبتى دارد كه روزگارش به درازا مىكشد و مدّتش طولانى است و مخلصان ، خروجش را انتظار مىكشند و شكداران ، آن را انكار مىكنند .
در بارهء مجموعه احاديث پُربسامد انتظار فرج و انتظار فرج امام مهدى عليه السلام ، نكاتى قابل توجّه است :
يك . انتظار ، حالتى است كه شخص ، چشم به راه چيزى يا روى دادن اتّفاقى
هامش
( 1 ) . ر . ك : ص 344 ح 935 .
( 2 ) . ر . ك : ص 354 ح 943 .
( 3 ) . ر . ك : ص 362 ح 952 .
( 4 ) . ر . ك : ص 346 ح 936 .
( 5 ) . ر . ك : ص 366 ح 957 .