براى تشرّف به حضور ايشان ارائه شده است ؟ اين شيوهها چه اندازه معتبرند ؟ و بر فرض وجود و اعتبار ، چگونه با اين گفته كه ديدار امام در روزگار غيبت ، غير قابل پيشبينى است ، سازگار مىشوند ؟
پيش از پاسخ گفتن ، به اين نكته اشاره مىكنيم كه رؤيت امام مهدى عليه السلام بى آن كه شناخته شود ، مقصود سخن نيست ؛ زيرا فوايد و مزيّت ديدار آگاهانه را ندارد و كمتر مورد ترديد قرار گرفته است . همچنين مراد ما ديدار خود امام زمان عليه السلام و نه ملاقات مرتبطان و ياران و خواص ايشان و يا حتّى تخيّل رؤيت امام عليه السلام است ؛ پيشامدى كه گاه براى برخى كوشندگان در اين راه روى مىدهد و امر را بر آنان و اطرافيانشان مشتبه مىنمايد .
با اين فرض ، مىتوان به پرسشهاى طرح شده چنين پاسخ داد كه : برخى احاديث ، دعاها و اعمالى را براى تشرّف به خدمت امام مهدى عليه السلام و ديدار ايشان در خواب يا بيدارى توصيه كردهاند ؛ امّا هيچ يك داراى سند قوى ، مطمئن و معتبرى نيستند و منابع آنها نيز از زمره كتابهاى اصلى شيعه به شمار نمىروند . « 1 » بر اين پايه ، توصيههاى گزارش شده در اين احاديث ، اعتبار چندانى ندارند ؛ اما برخى تجربههاى موفّق در به كارگيرى آنها ، زمينهء به آزمون درآوردن و حتّى باور آنها را فراهم ساخته است ؛ تجربياتى كه در طول تاريخ ، گاه از برخى گرفتاران و يا بندگان مخلص خداى سبحان نقل شده است . افرادى كه درماندگى و اضطرار ، چنان آنان را متوجّه خدا و حجّت بر حقّش نموده كه زمينهء فريادرسىِ دلسوزانه و حكيمانهء امام عصر را فراهم آورده و يا به دليل خدمات و درخواست هميشگى و مكرّر و نيز صلاحديد امام عليه السلام ، از تشرّفى كوتاه يا بلند ، بهرهمند گشتهاند . پاكى و راستگويى برخى از اين ناقلان و نه همهء آنان ، مقبول معاصران و بلكه همگان بوده و به شخص
هامش
( 1 ) . ر . ك : بحار الأنوار : ج 83 ص 61 ح 69 ( به نقل از : اختيار المصباح ) . نيز ، ر . ك : مكارم الأخلاق : ص 284 .