پيامدهاى نادرست ادّعايى براى رؤيت
منكران رؤيت ، بر اين باورند كه در صورت پذيرش امكان و وقوع ديدار در روزگار غيبت كبرا ، پيامدهايى غير مقبول پديد مىآيد . از اين رو ، نمىتوان آن را پذيرفت . ما موارد ادّعايى را طرح و نقد مىكنيم .
يك . تنافى با فلسفهء غيبت و انتظار
غيبت و بويژه طولانى شدن آن ، براى آزمودن و سنجش ايمان به غيب و شكيب مؤمنان است و اگر امكان رؤيت امام وجود داشته باشد و هر از گاه بتوان سؤالى پرسيد و كمكى گرفت ، اين سنجش ، رخ نمىدهد .
پاسخ ، اين است كه : ما نيز موافقيم كه سهولت ارتباط و امكان تشرّف فراوان و آسان ، با فلسفهء غيبت ، منافات دارد ؛ امّا ديدارهايى كه گاه براى يك نسل انسانى اتّفاق نمىافتد و يا در طول يك قرن ، از عدد انگشتان در نمىگذرد ، نه تنها با غيبت منافاتى ندارد ، بلكه نور اميد را در دل مؤمنان بر مىافروزد و يارى و پاسخگويىِ گاه به گاه امام ، ايشان را متوجّه خسارتهاى طول كشيدن غيبت مىنمايد و آنان را به دعا و راز و نياز براى پايان يافتن غيبت و آمادگى براى ظهور وى ترغيب مىكند .
دو . همسان شدن غيبت كبرا با غيبت صغرا
منكران رؤيت مىگويند : اگر در روزگار غيبت كبرا نيز امكان رؤيت باشد ، ديگر تفاوتى ميان آنچه غيبت كبرا و تامّه ناميده شده است با غيبت صغرا نخواهد بود ، در حالى كه در احاديث و مطابق با باور شيعه ، تعدّد و تفاوت دو غيبت ، روشن است .
پاسخ ، اين است كه : تفاوت ميان دو دورهء غيبت ، مقبول همگان است ؛ امّا اين تفاوت به وسيلهء نصب نايبان و سفيران خاص در غيبت صغرا و عدم آن در غيبت كبرا حاصل است و تفاوت ديگرى لازم نيست ، هر چند در روزگار غيبت صغرا ، ديدار و ارتباط با امام بويژه مكاتبه ، آسانتر و تعداد ملاقاتها بيشتر بوده است و