مىسايند و آبش را گرفته ، صاف مىكنند و آن را مىپزند تا نيمى از آب آن ، بخار شود و يك شبانهروز ، آن را رها مىكنند و سپس روى آتش مىگذارند و به نسبت يك ششم ، عسل رويش مىريزند و آن را مىجوشانند و كفَش را مىگيرند و نشادر « 1 » و زاج يمانى را مىسايند و نيم مثقال از هر يك را با آن آب مخلوط مىكنند و به وزن يك درهم ، زعفرانِ ساييده شده در آن مىريزند و آن را مىجوشانند و كف آن را مىگيرند و آن را به اندازهاى مىپزند تا مانند عسل سفت شود . آن گاه آن را از روى آتش بر مىدارند و سردش مىكنند و از آن مىنوشند . آيا نوشيدن آن ، جايز است ؟
جواب آمده بود : « اگر مقدار فراوان آن ، مست يا حالت انسان را دگرگون كند ، كم و زياد آن ، حرام است و اگر مست نكند ، حلال است » .
[ 690 / 23 ] سؤال كرده بود : كسى كه برايش كارى پيش آيد و نداند چه كند و [ براى رفع سرگردانى ، ] دو مُهر بر مىدارد و در يكى كلمهء « بكن » و در ديگرى « نكن » مىنويسد و چندين بار از خدا طلب خير مىكند و سپس به آن دو مىنگرد و يكى را بيرون مىكشد و به هر چه آمد ، عمل مىكند ، آيا اين كار ، جايز است يا نه ؟ و آيا عمل كننده و يا عمل نكننده به آنچه بيرون آمده ، مانند كسى است كه استخاره كرده است ، يا مانند آن نيست ؟
جواب آمده بود : « سنّتى كه عالِم عليه السلام در اين موقعيتها بنا نهاده است ، استخاره با برگهها و نماز استخاره است » . « 2 »
[ 690 / 24 ] سؤال كرده بود : بهترين وقت براى خواندن نماز جعفر بن ابى طالب كدام است ؟ آيا قنوت دارد ؟ اگر دارد ، در چه ركعتى بخواند ؟
جواب آمده بود : « بهترين وقت آن ، آغاز روز جمعه است و پس از آن ، هر روزى كه خواستى و در هر زمان از شب و روز كه خواندى ، جايز است و دو قنوت دارد : در ركعت دوم ، پيش از ركوع و در ركعت چهارم پس از ركوع » .
هامش
( 1 ) . ملحى است جامد از تركيب جوهرفك و داراى طعم زننده ( لغتنامه دهخدا ) .
( 2 ) . استخاره با نماز ، يعنى خواندن دو ركعت نماز و طلب خير از خداوند ، و استخارهء ذات رقاع ، يعنى نوشتن « بكن » و « نكن » در چند برگه كه كاملترين آن ، سه « بكن » و سه « نكن » در شش برگه و در آوردن يك يك آنها و رفتار و عمل مطابق اكثريت برگههاى خارج شده در ميان حدّ اكثر پنج برگه است ر . ك : ج 6 ص 327 ( پژوهشى درباره استخارههاى منسوب به امام زمان عليه السلام ) .