سؤال خواهد كرد . خدا براى صاحب اين نامه ( جعفر كذّاب ) بر عهدهء كسى كه نامه به او فرستاده شده و نه بر تو و نه هيچ كس ديگرى از مردم ، امامت واجب الإطاعه و حق و پيمانى ننهاده است و در ادامه ، سخنى روشنگر مىگويم كه برايتان كافى باشد ، إن شاء اللَّه تعالى .
اى احمد بن اسحاق ! خدا رحمتت كند ! خداوند متعال ، مردم را بيهوده نيافريد و آنها را مُهمَل ننهاد ؛ بلكه آنها را با قدرت خود آفريد و برايشان گوش و ديده و دل و مغز قرار داد و سپس پيامبران را براى بشارت و هشدار آنان برانگيخت و به سوى ايشان فرستاد تا آنان را به اطاعت خدا فرمانشان دهند و از سرپيچى او ، بازشان دارند و آنچه را از آفريدگار و دينشان نمىدانند ، به آنان بياموزند ، و كتابى بر آنان فرو فرستاد و فرشتگانى برانگيخت تا ميان آنها و خدايى كه آنان را به سوى ايشان فرستاد ، رفت و آمد كنند ، افزون بر فضيلتى كه براى پيامبران نسبت به مردم قرار داد و دليلهايى آشكار ، برهانهايى هويدا و نشانههايى چيره را همراهشان كرد . از آنان ، براى يكى ، آتش را سرد و سلامت كرد و او را دوست خود گرفت ، و از آنان ، با يكى ، سخن گفت و چوبدستىاش را تبديل به مارى بزرگ و آشكار كرد ، و يكى از آنان ، مرده را به اذن الهى زنده مىكرد و كور مادرزاد و پيسى را به اذن خدا شفا مىداد و به يكى از آنان ، زبان پرندگان را آموخت و بخشى از همهء چيزهاى ديگر را به او عطا كرد و سپس محمّد صلى الله عليه و آله را برانگيخت تا رحمت براى جهانيان باشد و نعمتش را با او به كمال و سلسلهء نبوّت را با وى به پايان رساند و او را به سوى همهء مردم فرستاد و صداقتش را آشكار ساخت و نشانهها و آياتى را براى وى هويدا كرد ، و آن گاه او را ستوده و سعادتمند ، قبض روح كرد و از ميان مردم برد .
و كار را پس از او به برادر ، پسرعمو ، وصى و وارثش ، على بن ابى طالب عليه السلام سپرد و سپس به اوصياى از نسل او ، يكى پس از ديگرى ، و دينش را با آنان زنده كرد و نورش را با آنان به كمال رساند و ميان ايشان و برادران و پسرعموها و نزديكان و حتّى نزديكترين خويشان ايشان ، تفاوتى آشكار نهاد تا حجّت ، از آن كه بر او احتجاج مىشود و امام از مأموم ، شناخته شود ، بدين گونه كه آنان را از در افتادن به گناهان ، نگاه داشت و از عيبها پاك نمود و از آلودگى پالود و از آميختگى [ با فرهنگ جاهلى ] دورشان داشت و ايشان را
دانشنامه امام مهدى ( ع ) بر پايه قرآن ، حديث و تاريخ ( فارسى ) — صفحة 135
مساهمون: محمد الريشهري
ص١٣٥