فانّه يقال : ضمير در « فانّه » به معناى شأن مىباشد .
مجرّد احتمال استعماله فيه : ضمير در « استعماله » به عامّ و در « فيه » به خصوص برمىگردد .
لا يوجب اجماله . . . ظهوره : ضمير در « لا يوجب » به مجرّد احتمال استعمال عامّ در خصوص و ضمير در « اجماله » و « ظهوره » به عامّ برمىگردد .
و الثّابت من مزاحمته : ضمير در « مزاحمته » به عامّ برمىگردد .
انّما هو : ضمير « هو » به « مزاحمته » برمىگردد .
لما هو الاقوى : ضمير « هو » به ماء موصوله به معناى خاصّ برمىگردد .
و ان كان . . . فى الاوّل . . . و فى الثّانى : ضمير در « كان » به فرق برگشته و مقصود از « الاوّل » مخصّص متّصل و مقصود از « الثّانى » مخصّص منفصل مىباشد .
الّا انّه لا وجه لتوهّم استعماله : ضمير در « انّه » به معناى شأن و ضمير در « استعماله » به عامّ برمىگردد .
فى واحد منهما : ضمير در « منهما » به « الاوّل و الثّانى » يعنى مخصّص متّصل و منفصل برمىگردد .
فى الخصوص فى الاوّل . . . ظهوره : مقصود از « الاوّل » مخصّص متّصل بوده و ضمير در « ظهوره » به عامّ برمىگردد .
حجّة فيه فى الثّانى : ضمير در « فيه » به ماء موصوله به معناى افراد برگشته و مقصود از « الثّانى » مخصّص منفصل مىباشد .
شرح ( پرسش و پاسخ )
134 - آيا عامّ تخصيص خورده ، در باقى افرادش حجّت است يا نه ؟
« 1 » ( لا شبهة فى انّ . . .
هامش
( 1 ) - بحث از حجّيّت عامّ تخصيص خورده نسبت به باقى افراد متفرّع و مبتنى بر بحث حقيقت يا