بوده و منظور از ساير حروف نيز حروفى مثل الى - فى - على و غيره مىباشد .
مع الاسماء الموضوعة لمعانيها : ضمير در « لمعانيها » به حروف برگشته و منظور از اسماء موضوعه براى معناى حروف ، اسمهايى مثل الانتهاء ، الظّرف و الاستعلاء كه به معناى الى ، فى و على بوده مىباشند .
و هو باطل : ضمير « هو » به مترادف بودن و صحّت استعمال هريك به جاى ديگرى برمىگردد .
كما هو واضح : ضمير « هو » به بطلان ترادف و بطلان صحّت استعمال هريك به جاى ديگرى برمىگردد .
قلت : يعنى جواب مىگويم ، و عبارت بعدش جواب براى اشكال است .
الفرق بينهما : ضمير در « بينهما » به اسم و حرف برمىگردد .
هو فى اختصاص كلّ منهما : ضمير « هو » به فرق و ضمير در « منهما » به اسم و حرف برمىگردد .
حيث انّه وضع الاسم : ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و كلمه « وضع » فعل مجهول و كلمه « الاسم » نايب فاعل مىباشد . ليراد منه معناه : ضمير در « منه » و « معناه » به اسم برمىگردد .
بما هو هو و فى نفسه : يعنى مستقلا و نه اينكه حالت و آلت براى ديگرى باشد .
و الحروف ليراد منه معناه : ضمير در « منه » و « معناه » به حرف برمىگردد .
لا كذلك : معناى « لا كذلك » نه اينچنين بوده و مقصود آن است كه وضع در حروف اينطور نيست كه ارادهء معنايشان مستقل و فى نفسه باشد .
بل بما هو حالة لغيره : ضمير « هو » و ضمير در « لغيره » به حرف برمىگردد .
استعمال احدهما : ضمير در « احدهما » به اسم و حرف برمىگردد .
و ان اتّفقا فيما له الوضع : ضمير فاعلى تثنيه در « اتّفقا » به اسم و حرف برگشته و منظور
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 83
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٨٣