تكليف ، انجام آن امور ، زائد بر اركان واجب مىباشد ولى در ماهيّت نماز و صدق اسم نماز فقط وجود اركان لازم است .
و فيه ما لا يخفى : ضمير در « فيه » به احدها يا قدر جامع برمىگردد .
فانّ التّسمية بها حقيقة لا تدور مدارها : بيان اشكال به تصوير ذكر شده بوده و ضمير در « بها » به صلاة و در « تدور » به تسميه و در « مدارها » به اركان برمىگردد .
ضرورة صدق الصّلاة مع الاخلال ببعض الاركان : بيان اشكال اوّل است .
بل و عدم الصدق عليها الخ : منظور از « عدم الصدق » يعنى عدم صدق صلاة بوده و ضمير در « عليها » به اركان برگشته و كلمهء « عدم الصدق » مبتدا و خبرش « ثابت » محذوف بوده كه « مع الاخلال » متعلّق به آن مىباشد .
مع انّه يلزم الخ : ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و اين عبارت بيان اشكال سوّم مىباشد .
باجزائه و شرائطه مجازا عنده : ضمير در « اجزائه و شرائطه » به مأمور به و در « عنده » به اعمّى برگشته و كلمهء « باء » به معناى مع مىباشد .
و كان من باب الخ : ضمير در « كان » به استعمال مجازى برمىگردد .
استعمال اللّفظ الموضوع للجزء فى الكلّ : جار و مجرور « للجزء » متعلّق به « الموضوع » و جار و مجرور « فى الكلّ » متعلّق به « استعمال » مىباشد .
كما هو واضح : ضمير در « هو » به لازم آمدن استعمال مجازى برمىگردد .
و لا يلتزم به القائل بالاعمّ : ضمير در « به » به استعمال مجازى برگشته و كلمهء « واو » حاليه مىباشد .
ثانيها : ضمير در « ثانيها » به وجوه برگشته و منظور وجه دوم از تصوير جامع بنا بر قول به اعمّ مىباشد .
أن تكون موضوعة : ضمير در « تكون » به الفاظ عبادات برمىگردد .
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 212
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٢١٢