مقام ذات بارىتعالى و عين ذات او بوده « 1 » كه اين دسته از عناوين را در فلسفه ، خارج محمول يا محمول بالضميمه گويند و حيثيّت در آنها ، حيثيّت تعليليّه مىباشد .
بنابراين ، اينگونه نيست كه انتزاع عناوين از ذات به صورت يك قاعده و ضابطه كلّى ، نياز به ضم ضيمه داشته و تركيب در آنها ، تركيب انضمامى و حيثيّت در آنها ، حيثيّت تقييديّه كه موجب تعدّد معنون بوده باشد .
401 - اشكال دوّم مصنّف بر ضابطه و قاعدهء محقّق نائينى چيست ؟
( امّا ثانيا فانّ . . . أيّة مقولة كانت )
ج : مىفرمايد : اشكال دوّم ، آن است كه عناوين منتزعه ، اينطور نيست كه هميشه مابازاء خارجى داشته و كاشف و حاكى از يك واقعيّت و فرد خارجى باشند . بلكه عناوين منتزعه در تقسيم به لحاظ مابازاء خارجى بر دو قسمند :
الف : عناوينى كه مابازاء خارجى داشته و كاشف و حاكى از يك حقيقت متأصّله و فرد خارجى مىباشند . مثل عنوان كلّى با افرادش . همچون عنوان انسان و عنوان زيد كه عنوان انسان ، مابازاء خارجى كه زيد و بكر و غيره بوده داشته و با آنها اتّحاد وجودى دارد ولى قابل انطباق بر اين حقايق مختلفه مىباشد .
ب : عناوينى كه مابازاء خارجى نداشته بلكه صرفا يك عنوان اعتبارى از جانب عقل بوده
هامش
- مىكنيم ، اينگونه نيست كه اين دو ، دو وجود باشند و باهم تركيب انضمامى داشته باشند .
بلكه يك وجود مىباشند . به عبارت ديگر ، ابيضيّت ، عين بياض مىباشد .
( 1 ) - مثلا وقتى گفته مىشود : « اللّه عالم » يا « اللّه قادر » و عنوان عالميّت و قادريّت را از معنون كه ذات بارىتعالى بوده ، انتزاع مىكنيم ، اينگونه نيست كه وجود بارىتعالى يك وجود بوده و عالميّت يا قادريّت ، وجود ديگرى بوده كه عارض بر وجود بارىتعالى شده و به آن ضميمه شده است . بلكه خداوند عين علم و عين قادريّت مىباشد بنابراين ، عناوين متعدّدى مثل قادريّت ، عالميّت ، مدركيّت و ساير صفات ثبوتى ديگر كه از ذات بارىتعالى منتزع مىشود اينگونه نيست كه تعدّد اين عناوين موجب تعدّد معنون يعنى تعدّد وجود بارىتعالى شود .