نكات دستورى و توضيح واژگان
و لا ينتهى اليه . . . علله . . . اذا لم يكن هناك مانع الخ : ضمير در « لا ينتهى » به وجوب غيرى و در « اليه » به وجوب نفسى و در « علله » به وجوب غيرى برگشته و مشار اليه « هناك » شوق به ذى المقدّمه مىباشد .
ليس علّة تامّة الى فعل ما يشتاق اليه : ضمير در « ليس » به شوق و در « يشتاق » به « آمر » و در « اليه » به ماء موصوله به معناى فعل برمىگردد .
فتذكّر هذا فانّه سينفعك : ضمير در « فانّه » و « سينفعك » به « هذا » كه مشاراليهاش ، شوق به ذى المقدّمه ، علّت و باعث براى امر به ذى المقدّمه بوده برمىگردد .
فانّه بهذا البيان . . . وجوب ذيها : مقصود از « هذا البيان » همان مشار اليه « هذا » در عبارت بالا بوده و ضمير در « ذيها » به مقدّمه برمىگردد .
و بهذا البيان ايضا كيف ان المقدّمة مطلقا ليست الخ : مقصود از « هذا البيان » مانند قبلى بوده و منظور از « مطلقا » يعنى هرچند قائل به وجوب مقدّمه بود مىباشد و ضمير در « ليست » به مقدّمه برمىگردد .
4 - ان يكون معنى . . . هو ترشّح . . . انّه معلول له : يعنى « المعنى الرّابع ان يكون الخ » نكات دستورىاش مانند قبلى بوده و ضمير « هو » به معناى تبعيّت و ضمير در « انّه » به وجوب غيرى و در « له » به وجوب نفسى برمىگردد .
على تقدير القول به هو . . . و البعث نحوها : ضمير در « به » به وجوب غيرى و ضمير « هو » به باعث و ضمير در « نحوها » به مقدّمه برمىگردد .
انّما هو . . . الى ذيها الواجب و تحصيله : ضمير « هو » به بعث يا امر به مقدّمه و ضمير در « ذيها » به مقدّمه برگشته و كلمهء « الواجب » صفت براى « ذيها » بوده و معنايش چنين است : ذىالمقدّمهء واجب ، و ضمير در « تحصيله » به « ذيها الواجب » يعنى ذىالمقدّمهء واجب برمىگردد .