علماء و در « بوجهه » به الشّيء برگشته و كلمه « تصوّر الخ » مفعول دوّم براى « يسمّى » مىباشد .
و هو كاف الخ : ضمير « هو » به تصوّر الشّيء بوجهه برمىگردد .
و هذا بخلاف الخ : مشار اليه « هذا » تصوّر الشّيء بوجهه مىباشد .
بخلاف المجهول محضا : يعنى اينكه شىء نه بنفسه تصوّر شده باشد و نه بوجهه .
فانّه لا يمكن الحكم عليه ابدا : ضمير در « انّه » و « عليه » به مجهول محض برمىگردد .
و على هذا فانّه : مشار اليه « هذا » صحّت حكم بر شىء متصوّر بوجهه بوده و ضمير در « فانّه » به معناى شأن مىباشد .
ان نتصوّره بوجهه : ضمير منصوبى در « نتصوّره » و ضمير مجرورى در « بوجهه » به معنا برمىگردد .
كما لو كنّا تصوّرناه بنفسه : ضمير منصوبى در « تصوّرناه » و ضمير مجرورى در « بنفسه » به معنى برمىگردد .
شرح ( پرسش و پاسخ )
36 - در وضع لفظ براى معنا چه فرآيندى لازم است ؟ ( لا بدّ . . . و المعنى )
ج : دو چيز لازم است 1 - تصوّر لفظ كه بايد اوّل لفظ را تصوّر كرد . 2 - تصور معنا كه دوّم بايد معنا را تصوّر كرد . « 1 »
هامش
( 1 ) - يعنى در وضع ، دور كن وجود دارد 1 - تصوّر لفظ 2 - تصوّر معنا . تصوّر يك شىء نيز عبارت از وجود ذهنى دادن به آن شىء است . تصوّر لفظ و معنا نيز به معناى وجود ذهنى دادن به اين دو مىباشد .