چيست ؟ ( 2 - الّا يكون . . . المذكورين )
ج : مىفرمايد : آن است كه مأمور اوّل ، پيامرسان امر مولى نباشد . بلكه مأموريت دارد كه مستقلا و از جانب خودش فرمان به ديگران بدهد . مثل قول امام ( ع ) كه به اولياى فرزندان دستور مىدهد كه فرزندانشان را از سن هفت سالگى فرمان به خواندن نماز دهند « 1 » اين نحو از امر به امر يعنى امر به امرى كه قرينه نداريم بر اينكه كداميك از اين دو قسم بوده محل خلاف است كه آيا ظهور در وجوب عمل بر ديگران دارد يا نه ؟
369 - نظر مصنّف نسبت به دلالت امر به امر در وجوب عمل نسبت به ديگران چيست ؟ ( و المختار . . . على الثّانى )
ج : مىفرمايد : نظر ما اين است ؛ صرف امر به امر يعنى اينكه مولى كسى را امر كند كه او به ديگران امر كند نسبت به انجام كارى از نظر عرف ، ظهور در وجوب آن عمل بر ديگران دارد . « 2 »
هامش
( 1 ) - اصل روايت چنين است : « عن ابى عبد اللّه ( ع ) عن ابيه فقال « انّا نأمر صبياننا بالصّلاة اذا كانوا بني خمس سنين فمروا صبيانكم بالصّلاة اذا كانوا بني سبع سنين » ، وسائل ، 3 / 12 ، باب 3 از ابواب اعداد الفرائض ، ح 5 .
( 2 ) - اعمّ از اينكه به نحو تبليغ و مبلّغ بودن مأمور اوّل باشد كه گفته شد ؛ اتّفاقنظر در ظهور امر به امر در وجوب عمل توسط ديگران دارد . و اينكه به نحو استقلال مأمور دوّم در امر كردن باشد و يا امر به امر ، مشكوك ، بين نوع اوّل يا دوّم باشد . چرا كه در نوع دوّم نيز مصنّف قائل به ظهور در وجوب است .