346 - آيا صيغهء افعل ، ظهور اطلاقى نيز در مرّه و يا تكرار ندارد ؟ « 1 » ( امّا الاطلاق . . .
بالمرّة )
ج : مىفرمايد : امّا اطلاق و ظهور اطلاقى براى صيغهء امر وجود دارد و اطلاق آن ، اقتضاء مىكند اكتفاء به مرّه را .
347 - تفصيل و توضيح اينكه اطلاق صيغه امر و ظهور اطلاقى صيغهء امر اكتفاء به مرّه بوده چيست ؟ ( و تفصيل ذلك . . . امتثالها الخاصّ )
ج : مىفرمايد : براى اينكه اطلاق كلام مولى مشخص شود و بعد گفت اقتضاى اطلاق چرا اكتفاء به مرّه مىباشد بايد گفت : مطلوب مولى از سه حالت خارج نيست كه حكم در هريك از اين سه حال نيز از جهت اكتفاء به مرّه و يا تكرار متفاوت است :
1 - مطلوب مولى تنها وجود پيدا كردن طبيعت مأمور به بوده بدون هيچ قيد و شرطى . به اين معنا كه مطلوب او و طبيعت مأمور به در كتم عدم نمانده بلكه از تاريكى نيستى به نور و هستى درآيد ، هرچند اين معنا ، يك فرد از طبيعت باشد . در نتيجه به صورت قهرى ، مطلوب مولى و وجود پيدا كردن طبيعت ، منطبق بر اوّلين وجودات مطلوب و مأمور به خواهد بود . به گونهاى كه اگر مكلف ، مأمور به را بيش از
هامش
طلب فورى يا تراخى و يا طلب يك بار و چند بار باشد . به عبارت ديگر ، صيغهء افعل وضع براى طلب طبيعت شده به نحو لا به شرط از هر خصوصيتى ديگر ، مثل فور و تراخى و يا مرّه و تكرار و مانند آن .
( 1 ) - يعنى وقتى قرينهاى بر دلالت صيغه افعل و صيغه امر در كلام مولى بر مرّه و تكرار نداشتيم و كلام مولى مطلق بوده و مولى هم در مقام بيان باشد آيا اطلاق صيغه امر در كلام مولى اقتضاى مرّه و تكرار دارد يا نه ؟