مقتضاى اطلاق ، تعلّق گرفتن امر به آن ( واجب ) - اعمّ از اينكه واجب شده باشد شىء ديگرى يا نه - اين است كه همانا آن ( واجب ) نفسى است . پس اطلاق ، اقتضاء مىكند ( اطلاق ) نفسى بودن را تا وقتى كه ثابت نشده باشد غيرى بودن .
نكات دستورى و توضيح واژگان
5 - الواجب التّعيينىّ الخ : يعنى « الخامس الواجب التّعيينىّ الخ »
هو الواجب بلا واجب آخر يكون عدلا له : ضمير « هو » به واجب تعيينى و ضمير در « يكون » به « واجب » و ضمير در « له » به « الواجب » يعنى واجب تعيينى برگشته و عبارت « يكون عدلا له » صفت براى « واجب آخر » مىباشد .
و بديلا عنه فى عرضه : كلمه « بديلا » عطف بر « عدلا » بوده و ضمير در « عرضه » به « الواجب » برمىگردد .
و يقابله الواجب التّخييرىّ : ضمير مفعولى در « يقابله » به واجب تعيينى برمىگردد .
كخصال كفّارة الافطار العمديّ : كلمه « العمديّ » صفت « الافطار » بوده و كلمه « خصال » به معناى افراد و مصاديق مىباشد .
المخيّرة بين الخ : كلمه « المخيّرة » صفت « كفارة » كه اضافه به بعدش شده مىباشد .
فاذا علم واجب انّه من اىّ القسمين : ضمير در « انّه » به واجب برگشته و منظور از « اىّ القسمين » واجب تعيينى و واجب تخييرى بوده و عبارت « انّه الخ » صفت « واجب » كه نايب فاعل براى « علم » بوده مىباشد .
فذاك : يعنى همان اخذ شده و حجّت است .
و الّا فمقتضى الخ : يعنى « و ان لم يعلم واجب انّه من اىّ القسمين فمقتضى الخ »
سواء اتى بفعل آخر : ضمير فاعلى در « اتى » به مكلّف برمىگردد .