تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 442

مساهمون:

ص٤٤٢
اى ما يدلّ عليه اسم المصدر : ضمير در « عليه » به ماء موصوله كه به معناى « معنايى » بوده برمىگردد . و لذا : مشار اليه « ذا » معناى اسم مصدرى بودن مىباشد . لا يشتق منه : ضمير در « منه » به معناى اسم مصدرى برمىگردد . و لو كان معنى حدثيّا : ضمير در « كان » به معناى مأخوذ برمىگردد . لاشتقّ منه : ضمير در « منه » به معناى مأخوذ برمىگردد . فانّ المقصود منه : ضمير در « منه » به امر به معناى طلب برمىگردد . و لذا يشتقّ منه : ضمير در « منه » به امر برمىگردد . مشترك بين معنيين : يعنى به اشتراك لفظى . لا انّه موضوع للجامع بينهما : ضمير در « انّه » به لفظ امر و در « بينهما » به طلب و شىء برگشته و مقصود از عبارت آن است كه لفظ امر ، مشترك معنوى بين طلب و شىء نمىباشد . 1 - انّ الخ : يعنى « الدّليل الاوّل انّ الخ » . يصحّ الاشتقاق منه : ضمير در « منه » به امر به معناى طلب برمىگردد . و لا يصحّ الاشتقاق منه : ضمير در « منه » به امر برمىگردد . و عدمه : ضمير در « عدمه » به اشتقاق برمىگردد . 2 - انّ الخ : يعنى « الدّليل الثّانى انّ الخ » . يجمع على اوامر : ضمير نايب فاعلى در « يجمع » به امر به معناى طلب برمىگردد . و بمعنى الشّيء على امور : كلمهء « بمعنى الشّيء » عطف به « بمعنى الطلب » مىباشد . يعنى « انّ الامر بمعنى الشّيء يجمع على امور » .