لفظ را به خاطر استعمال آن ( لفظ ) در معنا پس گويا همانا ايجاد مىكند معنا را و القاء مىكند ( متكلّم ) آن ( معنا ) را مستقلا به مخاطب . پس براى همين ، مىباشد لفظ ، لحاظ شده براى متكلم ، بلكه براى شنونده به عنوان وسيله و راه براى معنا و فانى در آن ( معنا ) و به تبع لحاظ آن ( معنا ) . و آنچه كه لحاظ شده بالاصالة و مستقلّ ، آن ( ملحوظ ) خود معناست .
نكات دستورى و توضيح واژگان
و للعلماء فى ذلك : مشار اليه « ذلك » استعمال لفظ در اكثر از يك معنا مىباشد .
لا يهمّنا الآن التّعرّض لها : ضمير در « لها » به اقوال و تفصيلات كثيره برگشته و كلمهء « التّعرّض » فاعل « يهمّنا » بوده و اين عبارت ، صفت بعد از صفت براى اقوال و تفصيلات مىباشد .
انّما هو بمعنى الخ : ضمير « هو » به استعمال برمىگردد .
لكن لا بوجوده الحقيقىّ : ضمير در « بوجوده » به معنا برگشته و كلمهء « الحقيقىّ » صفت « وجوده » مىباشد .
بل بوجوده الجعلىّ التّنزيلىّ : ضمير در « بوجوده » به معنا برگشته و كلمات « الجعلى » و « التنّزيلىّ » صفت براى « وجوده » مىباشند .
فهو وجود واحد : ضمير « هو » به وجود لفظ و معنا برمىگردد .
ينسب الى اللّفظ : ضمير نايب فاعلى در « ينسب » به وجود واحد برگشته و اين عبارت ، صفت بعد از صفت براى « وجود » مىباشد .
لاجل استعماله فى المعنى : ضمير در « استعماله » به لفظ برمىگردد .