آمد در اين جهت مانند تنوين است ، در حالت وقفى به الف تبديل مىشود ، ولى از جهت كتابت چه در حالت وقف و چه در حالت وصل جائز است هم به نون و هم به الف نوشته شود ، مانند :
" لَنَسْفَعاً بِالنَّاصِيَةِ .
بگيريم موى پيش سر را و بكشانيم - سورة العلق ، 96 ، آيه 15 " لنسفعن : لام قسم است ، و صيغه متكلّم مع الغير ، و نون تاكيد ساكن .
4 - " ما " كه براى استفهام باشد در حالت وقف الفش قلب به هاء مىشود ، چنانچه در اين حديث آمده :
" جاء رجل الى النّبىّ صلّى اللّه عليه و آله فقال : يا رسول اللّه ما حقّ العلم ؟ قال : الانصات له ، قال : ثمّ مه ؟ قال : الاستماع له ، قال : ثمّ مه ؟ قال : الحفظ له ، قال : ثمّ مه ؟ قال : ثمّ العمل به ، قال : ثمّ مه ؟ قال : ثمّ نشره ، بحار ، ج 2 ، ص 28 ، نقل از خصال صدوق و امالى طوسىّ " .
ترجمة : مردى آمد سوى پيغمبر " صلّى اللّه عليه و آله پس گفت : اى رسول خدا حقّ علم چيست ؟ گفت : ساكت و آماده شدن براى آن ، گفت : سپس چيست ؟ گفت : گوش فرادادن براى آن ، گفت : سپس چيست ؟ گفت : نگهدارىكردن آن ، گفت : سپس چيست ؟
گفت : سپس عملكردن به آن ، گفت : سپس چيست ؟ گفت ، سپس نشر آن ، در چهار مورد سؤال كه بر ما وقف شده الفش به هاء تبديل گشته ، و در مورد اول به حال خود است چون وقف بر آن نشده ، و اين هاء غير هاء سكت است كه بيان خواهد شد .