( وقف )
وقف هميشه در آخر كلمه و به سكون بايد بشود ، و وقف به حركت غلط است ، و وقف به چند صورت انجام مىشود .
( وقف به ابدال )
و آن در چند مورد است :
1 - " تاء تانيث " كه در آخر اسم مفرد باشد به هاء وقف ميگردد ، مانند : " رحمة ، شجرة ، آخرة ، فاطمة " و مانند اينها ، در حالت وصل تاء ، و در حالت وقف هاء خوانده مىشود ، و تاء تانيث غير از اينها كه به فعل ملحق مىشود ، مانند : ضربت ، يا به اسم جمع ملحق مىشود ، مانند سماوات و مؤمنات ، در حالت وصل و وقف تاء قرائت ميگردد ، و هرتائى كه در حالت وقف به هاء تبديل گردد ، در كتابت مانند هاء مدوّر نوشته مىشود و كتابت غير آنها كشيده مىباشد .
2 - " تنوين " ( كه نون ساكنى است و در آخر بعضى اسماء ملحق مىشود ، و علامتش در كتابت آن است كه حركت آخر كلمه را دوبار مينويسند ) اگر حركت ماقبلش كه بر حرف آخر كلمه واقع است فتحة باشد به صورت الف نوشته مىشود ، و در حالت وقف الف ميخوانند ، ولى در حالت وصل همان نون خوانده مىشود ، مانند : عليما حكيما ، و اگر حركت ماقبلش كسرة يا ضمة باشد حركت و تنوين هردو در حالت وقف ساقط ميگردد ، مانند : قرآن مجيد ، فى لوح محفوظ .
3 - " نون تاكيد ساكن " كه در مباحث آينده بيانش خواهد