قرّاء در همه آيات اين گونه قرائت كردهاند ، و جائز است به اثبات الف خوانده شود ، چنانچه نافع كه يكى از قرّاء سبعة است در " انا احيى و اميت " خوانده است ، و در حالت وقف بايد به اثبات الف بخوانند ، و جائز است الف به هاء تبديل گردد و " انه " خوانده شود .
( وقف به حذف )
و آن نيز در چند مورد است :
1 - حذف ياء متكلّم و اسكان حرف ماقبلش ، و آن بسيار شائع است ، مانند :
" لَكُمْ دِينُكُمْ وَ لِيَ دِينِ :
شما را دينتان و مرا دينم - سورة الكافرون - 109 - آيه 6 " اصلش " دينى " بوده ، و مانند :
" فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ :
پس ميگويد : پروردگارم گرامى داشت مرا - سورة الفجر - 89 - آيه 15 " اصلش " اكرمنى " بوده ، و نيز جائز است در حالت وقف ياء آورده شود ولى ساكن ، اما در حالت وصل بهتر است ياء را بياورند يا ساكن يا مفتوح ، و جائز است به كسره ماقبل ياء اكتفاء نمود .
2 - حذف لام الفعل از مضارع اگر ياء يا واو باشد ، مانند :
" وَ اللَّيْلِ إِذا يَسْرِ :
سوگند به شب چون سير كند - سورة الفجر - 89 آيه 4 " ، اصلش " يسرى " بوده ، و اگر ياء را بياورند در حالت وصل و وقف بايد ساكن قرائت شود و همچنان " يدعو " .
3 - حذف لام الفعل از اسم فاعل چه الف و لام داشته باشد يا نه در صورتى كه ياء باشد و مفتوح نباشد ، مانند :
عالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ الْكَبِيرُ الْمُتَعالِ :
داناى نهان و آشكار است بزرگ است ، برتر است