و مثل هذا الخطاب هذا مع كفاية كونها من قيود الشرط حيث إنّه كان احرازها بخصوصها لا غيرها شرطا .
لا يقال سلمنا ذلك لكن قضية ان يكون علة عدم الاعادة ح بعد انكشاف وقوع الصلاة فى النجاسة هو احراز الطهارة حالها باستصحابها لا الطهارة المحرزة بالاستصحاب مع ان قضية التعليل أن تكون العلة له هى نفسها لا احرازها ضرورة ان نتيجة قوله لانك كنت على يقين الخ انه على الطهارة لا انه مستصحبها كما لا يخفى .
شرح
است الا آنكه نفس طهارت منعزل و كنار نرفته از شرطيت بالكلى بلكه طهارت شرط واقعى اقتضائى براى صلاة است و اين معنائى كه براى طهارت بيان شد توفيق و جمع بين اطلاقات روايات وارده در باب طهارت مىباشد منجمله همين خطابى كه در اين صحيحه مىباشد .
جواب دوم آنكه مستصحب لازم نيست حتما تمام موضوع باشد بلكه از قيود و شرايط موضوع ايضا استصحاب صحيح است .
پس در اين حال موضوع مستصحب احراز طهارت است و طهارت قيد احراز است و در همين حال استصحاب صحيح است چون احراز طهارت شرط در صلاة است نه شىء ديگر .
قوله : لا يقال سلمنا ذلك الخ گفته نشود صحيح است شرط صلاة احراز طهارت است نه نفس طهارت لكن علتى كه امام عليه السّلام آورده است بر اينكه اعاده صلاة لازم نيست بعد از آنى كه صلاة آورده شده در حال نجاست در اين حال احراز طهارت را امام عليه السّلام بايد بيان كند نه نفس طهارتى كه احراز شده است باستصحاب با آنكه در روايت عدم اعاده را امام عليه السّلام براى نفس طهارت قرار داده است نه احراز طهارت به جهت آنكه ضرورى