شرح فارسى كفاية الاصول مرحوم آخوند خراسانى — صفحة 183
ثم إنّه ربما تمسك لصحة ما اتى به مع الزيادة باستصحاب الصحة و هو لا يخلو من كلام و نقض و ابرام خارج عما هو المهم فى المقام و يأتى تحقيقه فى مبحث الاستصحاب إن شاء الله تعالى صلاتيت را ندارد و بعنوان آيه سجده مىآورد چون روايت وارد شده است كه سجده تلاوت زياده در فريضه است و مبطل فريضه است و لو قصد جزئيت نماز را ندارد از اين جهت ركوع ايضا ملحق به سجده مىشود به اولويت قطعيه چون در جائى كه سجده و لو به قصد صلاة نباشد صلاة باطل است ركوع در صلاة اولى از سجده مىباشد از اين جهت جايز نيست صلاة در اثناء صلاة ديگر در غير مواردى كه نص برآن رسيده است چون ركوع و سجودى كه براى صلاة دوم آورده مىشود در صلاة اول مبطل صلاة اول است كما لا يخفى . [ صحة استصحاب صلاة در مشكوك المانع ] قوله ثم إنّه ربما يتمسك لصحة الخ در موارد زياده عمديه يا سهويه اگر شك در آن شود كه آيا موجب باطل بودن نماز مىشود يا نه تمسك شده است باستصحاب صحت يعنى قبل از آنى كه آن زياده را بياورد صلاة يقينا صحيح بوده است و بعد از آوردن زياده شك در صحت صلاة است و استصحاب صحت صلاة جارى است مصنف مىفرمايد اين استصحاب خالى از نقض و ابرام نيست به جهت آنكه اگر استصحاب اجزاء صحيحه قبل از زياده را بنمايد اين استصحاب فائده ندارد و اگر مجموع قبل و بعد از استصحاب صحة آن شود در اين مورد حالت سابقه ندارد و على كل تحقيق آن در بحث استصحاب انشاءالله تعالى خواهد آمد مخفى نماند ممكن است جريان استصحاب به اينكه اول جزء مركب را كه مىآورد مكلف صحة محقق مىشود و آن جزئى را كه آورده است اثر فعلى دارد كه صحت باشد بعد از آن شىء كه احتمال مانعيت آن را مىدهد چه وجود آن مانع باشد يا عدم آن در اين حال شك در بقاء صحت است كه آيا آن صحتى كه در جزء