و حصول اللطف و المصلحة فى العبادة و ان كان يتوقف على الاتيان بها على وجه الامتثال الا انه لا مجال لاحتمال اعتبار معرفة الاجزاء و اتيانها على وجهها .
كيف و لا اشكال فى امكان الاحتياط هاهنا كما فى المتباينين و لا يكاد يمكن مع اعتباره .
شرح
قوله : و حصول اللطف و المصلحة الخ .
جواب سوم مصنف : آنكه تحصيل لطف و مصلحت در عبادات اگرچه توقف دارد بر آوردن آن عبادت را بر وجه امتثال و نيت وجه كه واجب باشد آن عبادت يا مستحب الا آنكه آنهائى كه قائلند بلزوم قصد وجه در اصل عبادت قائلند نه معرفت اجزاء عبادت و هر جزئى كه از آن آورده مىشود لازم است قصد وجه و آنكه آيا واجب است آن جزء يا مستحب پس اگر قصد وجه لازم باشد در اصل عبادت لازم است نه در اجزاء آن .
قوله : كيف و لا اشكال فى امكان الاحتياط الخ .
جواب چهارم مصنف : از مرحوم شيخ آنكه چگونه لازم است قصد وجه و حال آنكه اشكالى نيست و اتفاقى همه علماء است كه صحيح است احتياط در اقل و اكثر ارتباطى و آنكه اگر اكثر را بياورد بلا اشكال احتياط در مسئله نموده است مكلف همچنانى كه احتياط در علم اجمالى كه اطراف آن متباينين بود اشكالى در آن نبود و با اين حرف شما كه قصد در هر جزئى لازم است علم تفصيلى به آن جزء كه يا واجب باشد يا مستحب ممكن نيست در اين موارد مذكوره احتياط بلكه هر موردى كه احتياط در عبادت مىشود اين اشكال شما وارد است و لازمه اشكال آنست كه اصلا در عبادات احتياط ممكن نباشد و اين معنى را خود مرحوم شيخ هم قائل نيست .