الثالث انه لا يخفى ان النهى عن شىء اذا كان بمعنى طلب تركه فى زمان او مكان بحيث لو وجد فى ذاك الزمان او المكان و لو دفعة لما امتثل اصلا كان اللازم على المكلف احراز انه تركه بالمرة و لو بالاصل فلا يجوز الاتيان بشيء يشك معه فى تركه الا اذا كان مسبوقا به ليستصحب
شرح
نمىكند استحباب صلاة در آن مكان را و اثبات مسجد بودن برآن مكان ثابت نمىشود به جهت آنكه ظهور بلوغ ثواب در جائى است كه بيان آن از وظيفه شارع مقدس باشد و بيان موضوعات و تطبيق كبريات بر صغريات آنها وظيفه نبى و امام عليهم السّلام نمىباشد در جائى كه موضوعات عرفيه باشد كما لا يخفى و ظاهر اخبار ايضا شامل نقل فضائل اهل بيت عليهم السلام و مصائب آنها نمىشود در جائى كه دليل معتبرى بر آنها نباشد به جهت آنكه اگرچه به ادله قطعيه ثابت شده است رجحان نقل فضائل ائمه به آنچه كه جارى شده است بر آنها از ظلم و عدوان ولى ظاهر نشده است در جائى كه مدرك صحيح نباشد استحباب نقل آنها .
پس در اين موارد مذكوره اگر كسى قائل شود استحباب نقل آنها را تمسك به آن در شبهه موضوعيه است و جايز نيست و در موردى نقل نشده است خبر ضعيفى بر استحباب بيان فضيلت آنها و يا مصيبت آنها تا آنكه آن روايت به ادله تسامح تصحيح شود علاوه بر آنها اگر فرض شود مواردى مثل ما ذكر مىباشد ادله اربعه كه ثابت مىكند قول به غير علم محرم شرعى است مقدم است و ممكن نيست دفع يد از دليل حرمت بخبر ضعيف پس كسانى كه اراده نيل مصائب اهل بيت عليهم السّلام و فضائل آنها را دارند در جائى كه مدرك آن صحيح نباشد نقل آنها بعنوان روى يا على المشهور و امثال آن ذكر شود تا از حرمت شرعى بيرون رود كما لا يخفى .