توضيح :
صيغه امر چنان كه كثيرا در ندب استعمال مىشود ، در وجوب نيز كثيرا استعمال مىشود . فتعادل الوجوب و الندب من هذه الجهة اى من جهة كثرة الاستعمال و يقدّم الوجوب من جهة كون الصّيغة موضوعة له .
جواب دوم :
كثرت استعمال صيغه در ندب ، موجب نمىشود كه ندب ، مجاز مشهور شود تا گفته شود اذا دار الامر بين المعنى الحقيقى ( وجوب ) و المجاز المشهور ( ندب ) سه نظريه است .
الف ) معناى حقيقى مقدّم مىشود .
ب ) مجاز مشهور مقدّم مىشود .
ج ) بايد توقف كرد .
چون كثرت استعمالى كه در اينجا هست ( صيغه امر كثيرا در ندب استعمال مىشود همراه با قرينهى متصّله ) موجب مجاز مشهور نيست تا هنگام خلّو از قرينه ، آن نزاع بيايد ( بلكه عند الخلّو حمل بر معناى حقيقى مىشود بدون شك ) و كثرت استعمالى كه موجب مجاز مشهور است ( كثرت استعمالى كه با قرينه منفصله باشد ) در اينجا نيست .
شاهد :
شاهد بر اينكه كثرت استعمال موجب ترجيح مجاز و يا توقف نيست ، اين است كه عامّ كثيرا در خاصّ استعمال مىشود در عين حال هنگام شك و عدم قيام قرينه بر خاصّ ، عامّ حمل بر عموم كه معناى حقيقى است مىشود . « 1 »
نتيجهى نهايى : مادامى كه دليل خاصّ بر ندب قائم نشده ، صيغهى امر حمل بر وجوب مىشود .
هامش
( 1 ) - ر ك : نهاية الاصول ، ج 1 ، ص 93 .