پادشاهى رسيد . مادر او مامه نام داشت . نعمان را خسرو پرويز پسر هرمز پسر انوشيروان به سبب سعايت زيد بن عدى بن زيد العبادى ، به قتل آورد . آنگاه سهيلى به بيان حوادث مىپردازد از قتل نعمان و فرمانروايى اياس بن قبيصة الطائي بعد از او نيز حوادث جنگ ذو قار و غلبهء عرب در آن جنگ بر عجم تا پايان . و خدا به ترتيب پادشاهان حيره آگاهتر است .
ابن سعيد گويد : سرآغاز پادشاهى اينان آن بود كه بنى نماره از سپاهيان عمالقه در اطراف شام و جزيره بودند و از ياران زباء . چون جذيمه كشته شد ، عمرو بن عدى از آن ميان به بازگرفتن انتقامش برخاست ، زيرا خواهرزادهاش بود . تا آنگاه كه زباء را به دست آورد و بكشت . آنگاه حيره را بر ساحل يكى از شاخههاى فرات در سرزمين عراق بنا نهاد .
صاحب تواريخ الامم گويد : عمرو بن عدى در ايام ملوك الطوائف ، صد و بيست و هشت سال فرمان راند . بعد از او ، امرؤ القيس بن عمرو بود . چون او بمرد ، اردشير پسر شاپور ، اوس بن قلام از عمالقه را بر حيره حكومت داد . آنگاه امرؤ القيس بن عمرو بن امرؤ القيس معروف به محرق به حكومت رسيد . و او همان است كه در قصيدهء اسود بن يعفر به قافيه دال از او ياد شده . بعد از او نعمان بن شقيقه كه از بنى شيبان بود ، پادشاهى يافت . و كسرى كسى ديگر از ايرانيان را با او به حكومت برگماشت . و اين نعمان ، همان است كه خورنق و سدير را بر ساحل فرات بنا كرده است . سى سال پادشاهى كرد ، آنگاه زهد اختيار كرد و به سياحت پرداخت . عدى بن زيد او را در اشعار خود ياد كرده است .
بعد از او ، پسرش منذر پادشاهى يافت . او براى به پادشاهى رساندن بهرام گور ، كوشش فراوان كرد و مدت پادشاهىاش چهل و چهار سال بود . پس از او ، پسرش اسود به پادشاهى رسيد سپس ، برادرش منذر بن المنذر سپس ، نعمان بن الاسود . كسرى بر نعمان خشم گرفت و ذميل بن لخم را كه نه از خاندان شاهى بود ، به جاى او گماشت . بار ديگر پادشاهى به اين خاندان باز آمد و امرؤ القيس بن النعمان الاكبر كه او را ابن الشقيقه گويند و با بكر بن وائل نبرد كرد ، به فرمانروايى رسيد . بعد از او ، پسرش منذر بن ماء السماء به پادشاهى رسيد . و ماء السماء خواهر كليب ، سرور وائل بود . قباد از او خواست كه به مذهب زندقهء مزدك در آيد و او سرپيچى كرد . از اين رو جاى او را به حارث بن عمرو بن حجر الكندى داد . اما انوشيروان بار ديگر پادشاهى حيره را به او داد . حارث الاعرج الغسانى در نبرد حليمه ( يوم حليمه ) او را به قتل آورد .
بعد از او ، پسرش عمرو بن هند . و آن زن مامه عمه امرؤ القيس بن حجر ، معروف به مضرط الحجاره است . به سبب دليرىاش او را بدين لقب خواندهاند . او محرق دوم است زيرا بنى دارم را - از تميم - به آتش كشيده بود . بنى دارم برادرش را كشته بودند و او سوگند خورده بود كه صد تن از آنان را به آتش كشد و چنين كرد . شانزده سال در ايام
تاريخ ابن خلدون ( فارسي ) — صفحة 318
مساهمون: ابن خلدون
ص٣١٨