تخطي إلى المحتوى الرئيسي

شرح فارسى كفاية الاصول مرحوم آخوند خراسانى — صفحة 365

مساهمون:

ص٣٦٥
فلا يبعد جبر ضعف السند فى الخبر بالظن بصدوره او بصحة مضمونه و دخوله بذلك تحت ما دل على حجية ما يوثق به فراجع ادلة اعتبارها و عدم جبر ضعف الدلالة بالظن بالمراد لاختصاص دليل الحجية بحجية الظهور فى تعيين المراد و الظن من امارة خارجية به لا يوجب ظهور اللفظ فيه كما هو ظاهر الا فيما اوجب القطع و لو اجمالا باحتفافه بما كان موجبا لظهوره فيه لو لا عروض انتفائه و عدم وهن السند بالظن بعدم صدوره و كذا عدم وهن دلالته مع ظهوره .
شرح
دليل سند خبر يا دلالت آن و يا مرجحيت بشود يا نه مثلا اگر قائل شديم به حجيت خبر موثق چه وثوق از خود خبر يا راوى و يا از خارج باشد آن خبر حجت است بلا اشكال جبران ضعف سند خبر به آن ظن مىشود كما آنكه مدرك حجيت كه بناء عقلا و سيره و اخبار مىباشد مطلق است و مطلقا خبر را حجت مىدانند و همچنين اگر در تعارض خبرين مطلق مرجحات را معتبر بدانيم قهرا آن ظن مرجح مىشود و همچنين در وهن اگر ظن بخلاف را مطلقا مضر در سند يا در دلالت دانيم آن ظن موهن است و حجيت را مىبرد تا اينجا كلام در مقام ثبوت بود .

[ عمل قدماء اصحاب جابر ضعف روايت است و بالعكس ]

قوله فلا يبعد جبر ضعف السند الخ اما مقام اثبات پس بعيد نيست جبر ضعف سند خبر به آن ظن مثل عمل قدماء اصحاب بخبر ضعيف كه موجب حجيت آن خبر مىشود . كما آنكه اعراض آنها از خبر صحيح موجب وهن و ضعف آن خبر مىشود كما آنكه مىبايد پس آن ظن سبب ظن بصدور خبر و يا ظن به صحت مضمون آن مىشود مثل عمل مشهور مطابق آن باشد و داخل مىشود خبر ضعيف در كبرى حجيت خبر موثق چون مدرك حجيت خبر موثق مطلق است مثل بناء عقلاء و سيره آنها و اخبار و غيره كما آنكه گذشت .