تخطي إلى المحتوى الرئيسي

شرح فارسى كفاية الاصول مرحوم آخوند خراسانى — صفحة 235

مساهمون:

ص٢٣٥
و هذا بخلاف هاهنا فانه ان كان كغيره مما يقصد به التوصل فى حصول الغرض فلا بد ان يقع على صفة الوجوب مثله لثبوت المقتضى فيه بلا مانع و الا لما كان يسقط به الوجوب ضرورة و التالى باطل بداهة فيكشف هذا عن عدم اعتبار قصده فى الوقوع على صفة الوجوب قطعا و انتظر لذلك تتمة توضيح و العجب انه شدد النكير على القول بالمقدمة الموصلة و اعتبار ترتب ذى المقدمة عليها فى وقوعها على صفة الوجوب على ما حرره بعض مقررى بحثه قده بما يتوجه على اعتبار قصد التوصل فى وقوعها كذلك فراجع تمام كلامه زيد فى علو مقامه و تأمل فى نقضه و ابرامه .
شرح
قوله : و هذا بخلاف هاهنا ايضا و اين مطلب كه بيان نموديم به خلاف آنجائى است كه مقتضى دارد بدون مانع يعنى در جائى كه مقدمه را بدون قصد توصل آورد مثل آنجائى مىماند كه با قصد توصل آورده باشد در حصول غرض پس بايد در هر دو مورد واجب باشد چه قصد توصل بنمايد و چه ننمايد چون مقتضى در هر دو موجود است بلا مانع و اگر مقتضى در مقدمه‌اى كه بدون قصد توصل مىآورد اين مقتضى نباشد بايد وجوب ساقط نشود و حال آنكه سقوط وجوب مقدمه ضرورى است و تالى باطل است بداهة پس كشف مىكنيم از اين بيانى كه ذكر شد كه قصد توصل در وجوب مقدمه لازم نيست قطعا و منتظر باش براى اين مطلب تتمه توضيح آن را و عجب آنست كه مرحوم شيخ انصارى تشديد نموده انكار به مقدمه موصله را و فرموده است كه اعتبار ترتب ذى المقدمه بر مقدمه لازم نيست در وجوب آن بنا بر آنچه را كه تحرير نموده است بعض مقرر بحثش قدس سره به آن اشكالى كه بر صاحب فصول نموده است همان اشكال بر خود ايشان متوجه است كه قصد توصل را در وجوب مقدمه لازم مىداند پس رجوع كن تمام كلام او را زيد فى علو مقامه و تامل كن در نقض و ابرام آن كلام