شرح فارسى كفاية الاصول مرحوم آخوند خراسانى — صفحة 202
. . . . . . . . . . ذاتى دارد و همين نماز چون مقدمه براى نماز عصر است حسن غيرى دارد و همچنين نماز مغرب . پس نتيجه آن شد كه اين تقسيم صاحب كفايه براى واجب نفسى و غيرى فائدهاى نداشت و فارق بين آنها نشد علاوه بر اينها كه اصلا ما در تمام موضوعات احكام شرعيه شىء كه حسن ذاتى داشته باشد نداريم مثلا ترك خوردن و آشاميدن در نهار ماه رمضان اين چه حسن ذاتى دارد و چه فرقى دارد با غير ماه رمضان و فرقى كه دارند امر شارع است كه بعد از امر ما درك مىكنيم كه ترك اكل و شرب مصلحتى دارد و اين مطلب از حسن ذاتى بيرون مىرود و حسن عقلى پيدا مىكند چون يكى از موارد اطاعت مولا مىباشد بله گفته شده است در مثل سجود حسن ذاتى دارد و بعضى از اعلام تقسيم نمودهاند اغراض و فوائد را بسه قسمت : [ غرض و فائده هر شىء بسه قسمت تقسيم مىشود ] قسم اول آنست كه واسطه بين فعل خارج و غرض و فائده نباشد نظير اطلاق زن كه به مجرد صيغه طلاق با شرايطش رهائى زن حاصل مىشود يا مثل قتل زيد كه به مجرد سبب قتل حاصل مىشود و همچنين در عقود و ايقاعات در اين موارد فرموده است مانعى ندارد كه تكليف به خود غرض و فائده باشد چون غرض اختيارى مكلف است قسم دوم از اغراض و فوائد آنست كه بين فعل خارجى و غرض يك واسطه باشد كه آن واسطه امر اختيارى است مثل طبخ لحم كه پختن او محتاج به مقدماتى است كه آن مقدمات اختيارى انسان است و همچنين صعود على السطح و امثال اينها در اين قسم دوم هم مانعى ندارد كه تكليف متعلق به همين اغراض باشد چون اينها مع الواسطه مقدور انسان مىباشد و ممكن است آنها را در خارج بياوريم و لو مع الواسطه باشد . قسم سوم آن غرض است كه از فعل خارجى انسان پيدا مىشود ولى فعل خارجى